دانشگاه پیام نور مشهد ( رشته صنایع دستی )
عکاسی با سرعت بالا..........سارینا


عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا

عکاسی با سرعت بالا













عکاسی با سرعت بالا

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:46  توسط M.M.M | 
 

عمق میدان

 

www.psdmode.ir .610 عمق میدان

www.psdmode.ir .1010 عمق میدان

www.psdmode.ir .910 عمق میدان

www.psdmode.ir .126 عمق میدان

www.psdmode.ir .710 عمق میدان

 

www.psdmode.ir .810 عمق میدانwww.psdmode.ir .510 عمق میدان

www.psdmode.ir .412 عمق میدان

www.psdmode.ir .312 عمق میدان

www.psdmode.ir .210 عمق میدان

عمق میدان

 

زمانی که بخواهیم تاکید بیشتری روی سوژه داشته باشیم وفقط سوزه به صورت نمایان ودیگر عوامل محو باشد

چندین عامل وجود دارد که باعث میشود این حالت در عکاسی رخ دهد

افزایش یا کاهش عمق میدان به چندین عامل بستگی دارد

فاصله دوربین از سوزه

هرچه فاصله دوربین ازسوزه کمتر باشدعمق میدان کمتر(سوزه عکس ما واضح نمایان میشود اطراف عکس محو) و

بلعکس هرچه فاصله دوربین از سوزه بیشتر باشدعمق میدان بیشترمشود(سوزه در عکس ما به صورت کامل نمایان) میشود

عکسهایی که در بالا برای شما انتخاب کردم,به گونه ای ایست که عمق میدان در آنها کم است

با دوربین  دیجیتال زمانی که می خواهیم از سوزه عکس بگیریم روی سوزه فوکوس می کنیم

وقتی برروی سوزه فوکوس کردیم قسمت دیگری از سوزه هم که دراطراف جسم  فوکوس شده است واضح نمایان میشود

ویا محو میشودبه این تکنیک در عکاسی عمق میدان می گوییم که معمولا در راستای دوربین باشند

 

عامل دیگر لنزمی باشد که موثر است؛

 

با انتخاب لنز واید یا تله و….عمق میدان را میتوانیم کاهش یا افزایش دهیم

برای تاکید بیشتر یا عمق میدان کم یعنی حالتی که اطراف سوزه محو باشداز لنز تله استفاده می کنیم

وزمانی که بخواهیم تمامی صحنه در عکس به خوبی نمایان باشداز لنزواید استفاده میکنیم,که عمق میدان زیادی را در بردارد

ودر آخر باید اشاره کرد به دیافراگم که تاثیر بسزایی در کاهش یا افزایش عمق میدان دارد

بدین طریق که هرچه دیافراگم باز باشد(اعدادکوچکتر)عمق میدان کم وهرچه دیافراگم بسته باشد(اعداد بزرگتر) عمق میدانزیاد میشود

یک عامل موثربرای این که از یک عکس دو نمونه عمق میدان کم وزیاد داشته باشیم 

وکادر ما بهم نخورد,این است که جای ثابت برای دوربین وفقط باز وبسته کردن دیافراگم است

وعوامل مورد نظر در یک راستا قرار بگیرد

http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:39  توسط M.M.M | 

ضدنور

 

www.psdmode.ir  ضدنور

 

www.psdmode.ir 1 ضدنور

www.psdmode.ir 2 ضدنور

www.psdmode.ir 3 ضدنور

www.psdmode.ir 5 ضدنور

www.psdmode.ir 6 ضدنور

www.psdmode.ir 7 ضدنور

www.psdmode.ir 8 ضدنور

www.psdmode.ir 9 ضدنور

www.psdmode.ir 10 ضدنور

ضدنور یا سیلوئت

یکی ازتکنیکهای زیبا درعکاسی میباشد,که دراین ترفند مابه یک منبع نور نیازمندیم وسوژه

منبع نوری ما باید همیشه در پشت سوژه قرار بگیرد,نورسنجی ما روی منبع نورمی باشد,دراین حالت سوژه ما تاریک میشود

گرفتن این گونه از عکسها در زمان غروب یا طلوع آفتاب جلوه بی نظیری دارد که به رنگ زرد یا نارنجی نمایان میشود

ضد نور,سیلوئت,غروب, عکاسی,زیبا سازی عکس ازترفند عکاسی

http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:36  توسط M.M.M | 

لنز دوربین

لنز چیست؟یک سری عدسی هستند که ترکیب این عدسی ها با هم لنز را تشکیل می دهدو کیفیت را افزایش یا کاهش می دهد,که با المان وگروپ شناخته می شود

 

لنز 2 لنز دوربین

 

لنز نرمال

 

Normal Lens

 

AFNikor50mmf18D jp لنز دوربین

 

 

 

 

 

 

 لنز نرمال لنزی است که عدد فاصله ی کانونی آن تقریباً برابر با قطر قاب تصویر( کادر) است.  برای کادر ۳۵ میلیمتری چون اندازه ی کادر۳۶   24×میلیمتر است و قطر این مستطیل تقریباٌ برابر ۵۰ است می گوییم لنز نرمال برای این کادر ۵۰ میلیمتر است. بدیهی است که با تغییر اندازه ی ابعاد کادر، فاصله ی کانونی لنز نرمال آن قطع نیز تغییر خواهد کرد. در چنین شرایطی زاویه ی دید لنز تقریباً برابر با زاویه دید یک چشم انسان، یعنی ۴۵ درجه است. پرسپکتیو ثبت شده توسط این لنز مطابق با وضعیت عادی دید انسان است.

این نوع لنز:تصویر را معادل چشم انسان نشان می دهد,پرسپکتیو را معادل طبیعی,این نوع لنز عمق میدان متوسطی داردوفاصله کانونی آن معدل ۵۰mmاست

 

 

لنز واید  

Wide Angle Lens

 

 

220px Canon 17 40 f4 L lens لنز دوربین

لنزی است که فاصله ی کانونی آن کمتر از لنز نرمال است و زاویه دید آن از لنز نرمال بیشتر است. در این لنز پرسپکتیو نسبت به وضعیت عادی و متعارف تشدید می شود و فواصل اجسام، دورتر از واقعیت به نظر می رسند.

هر چه فاصله ی کانونی لنز کمتر شود، عمق میدان وضوح آن بیشتر خواهد شد.

این نوع لنز:فاصله کانونی کمتر از۵۰mmدارد یعنی واید۱۸,۲۴,۱۰و……(کمتراز۵۰mm)باشد,عمق میدان این نوع لنز زیاد است,زاویه دید باز,تصویر به صورت اغراق آمیز دیده میشود(اعوجاج),بدلیل زاویه دید بازممکن است گوشه های تصویر به صورت جمع باشد

 

 

wide angle lens 12 1 لنز دوربین

 

این نوع لنز بیشتر برای عکسهای دسته جمعی که افراد زیاد باشندویا مناظر که نیاز به زاویه دید وسیع دارند استفاده میشود

 

لنز تله  

Telephoto Lens

 

 

canon telephoto lenses لنز دوربین

 

 لنزی است که فاصله ی کانونی آن بیشتر از لنز نرمال و زاویه ی دید آن نسبت به لنز نرمال کمتر است. در این لنزها پرسپکتیو نسبت به وضعیت عادی کمتر است و فواصل اجسام، نزدیکتر و در هم فشرده تر به نظر می رسند. هر چه

فاصله ی کانونی لنز بیشتر شود عمق میدان وضوح آن کمتر خواهد شد.

لنز زوم

Zoom Lens

 

220px Nikkor 28 200 zoom لنز دوربین

 

 

این لنزها دارای فواصل کانونی مختلف هستند و فاصله کانونی آنها قابل تغییر است,ترکیب لنز واید وتله می باشد                                           

هنگام عکاسی با لنزهای زوم می توان فاصله ی کانونی را تغییر داد که باعث ایجاد جلوه ی بصری زیبایی در عکس خواهد شد. برای ثبت کشیده گی لازم، باید از سرعت های شاتر پایین استفاده کنیم.





 

http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:34  توسط M.M.M | 

معرفی عکاسی ماکرو: چندنکته که باید بدانید

 

تکنیک عکاسی عکاسی ماکرو

 

عکاسی ماکرو یکی از انواع تکنیک های رایج عکاسی در جهان است که وجود این امکان به خاطر وسایل عکاسی بسیار خوبی است که روز به روز رد حال پیشرفت و ارتقا هستند. ۳۰ سال قبل عکاسی ماکرو چیزی نبود که هر کسی قادر به انجام آن باشد نه به این دلیل که تکنیک ها و ترفندهای خاص زیادی داشت. اما خوشبختانه امروزه تعدا آن قابل توجه است.

اگر نمی دانید عکاسی ماکرو چیست، اجازه دهید آن را به عنوان تمرکز نزدیک یا کلوز آپی از یک سوژه که با استفاده از لنزهای با کیفیت و قدرتمند گرفته می شود تعریف کنیم. لنزی که نیاز دارید باید بتواند در مقیاس ۱:۱ متمرکز شود، در غیر این صورت عکس ماکرو تاثیری نخواهد داشت. یک دوربین ۳۵ میلی متری دارای یک فضای ۲۴x36 میلی متری در فیلم است، بنابراین تمرکز یا فوکوس باید روی سوژه یا شئی باشد که یا این نوع صفحه هماهنگی دارد.

عکاسی ماکرو به صورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرد چون آسان تر می توان روی جزییات کوچک عماصر متمرکز شد. در دنیا واقعی اگر کاملا به این جزییات نزدیک نشوید نمی توانید آنها را ببینید، اما با به تصویر کشیدن آن ممکن است ساعت ها بدون خستگی به تماشای آن بنشینید. عکاسی ماکرو بسیار جذاب و هیجان انگیز است، هر چند هنوز هم هر کسی نمی تواند این نوع عکاسی را انجام دهد.

 

لنز ماکرو عکاسی ماکرو

 

قسمت خوب عکاسی ماکرو این است که شما می توانید روی هر چیزی تا حد قابل توجهی تمرکز کنید. به یاد داشته باشید که تنها طبیعت سوژه عکاسی ماکرو نیست- به خلاقیت خود اجازه دهید در این مورد تصمیم بگیرد، چون در حقیقت هیچ محدودیتی وجود ندارد.

بهترین گزینه برای عکاسی ماکرو دوربین دیجیتال SLR است. اگر شما دارای دوربینی با لنز قابل تعویض هستید، این حتی بهتر هم هست، چون شما می توانید روی همان سوژه به شیوه ای متفاوت متمرکز شوید. لنزهای ماکروی مخصوص و همچنین لنزهای ۲۰۰ و ۱۸۰۰ میلی متری نیز وجود دارد که برای عکاسی ماکرو توصیه می شود. این لنز ها ارزان نیستند، اما اگر در زمینه عکاسی ماکرو جدی هستید، بهتر است یکی از آنها را تهیه کنید.

اگر نمی خواهید هزینه زیادی صرف خرید لنز کنید، سه گزینه دیگر نیز دارید: یک تیوپ اکستنشن، که بین بدنه دوربین و لنزها قرار می گیرد و فضای بیشتری بین سنسور دیجیتال و فیلم ایجاد می کند، به این ترتیب امکان بزرگنمایی را فراهم می کند. حلقه معکوس، که به شما کمک می کند لنز را به صورت معکوس قرار دهید. آخرین گزینه دیوپتر کلوز آپ است که امکان فوکوس نزدیک تر را فراهم می کند، اما کیفیت عکس زیاد خوب نخواهد شد.

 

آموزش عکاسی عکاسی ماکرو

 

اگر قصد دارید کار عکاسی ماکرو را آغاز کنید، مطمئن شوید ابزاره خوبی برای این کار را دارید. لنزها به تنهایی ار عهده این کار بر نخواهند آمد. هر چند، اگر با دوربین های با کیفیت مثل Canon 1DS Mark III ادغام شوند این کار را به خوبی انجام خواهند داد. Nikon و Canon معمولا برندهای خوبی برای این وسایل این نوع عکاسی هستند.

نمی خواهیم خیلی وارد قضایای فنی شویم چون این مقاله تنها یک معرفی است. امیدوارم قبلا F stop را شنیده باشید، برای عکاسی ماکرو بهتر است این پارامتر برای مثال روی f/8 تنظیم شده باشد. از یک فلش یا شاتر این کمک می کند عمق میدان بهتری به دست آورید. افزایش F stop باعث کوچک شدن روزنه می شود سپس نور کافی به سنسور نخواهد رسید. اگر یک F stop بالا تر دارید، از یک شاتر طولانی مدت تر استفاده کنید. شما می توانید از منابع نور دیگر نیز استفاده کنید، اما مطمئن نیستم بتوانید همه جا آن را همراه خود ببرید.

اگر از یک سوژه ساکن عکس برداری می کنید توصیه می کنم از سه پایه استفاده کنید، چون نمی خواهید هنگام گرفتن عکس دوربین حرکت کند. ممکن است سوژه ها با چشم غیر مسلح به آسانی قابل دیدن نباشند، در حالی که در یک عکس ماکرو روی آنها تمرکز شده باشد بسیار واضح خواهند بود. بنابراین باید به دوربین خود اجازه دهید در بهترین حالت ها پاراکترهای خود عمل کند، بنابراین هنگام عکس گرفتن آن را حرکت ندهید.

 

اگر چه من هرگز از چنین چیزی استفاده نکرده ام، بافت ها و اشکال کارایی خوبی دارند، اما شما باید از نگاه و چشم انداز خود به آنها نگاه کنید. شما می توانید استودیوی ماکروی کوچک خود را راه اندازی کنید و برای این کار فقط به یک جعبه نیاز دارید. آن را باز کنید و با یک رنگ فابریک زیبا رنگ آمیزی نمایید. چراغ مطالعه با لامپ قابل رویت برای نورپردازی استدیوی کوچک شما مناسب خواهد بود.
در اینجا می توانید ۱۰ قانون مهم که باید هنگام گرفتن عکس ماکرو بدانید را مطالعه کنید:

دوربین لرزش نداشته باشد: همان طور که قبلا گفتیم، هنگام عکاسی نباید دوربین حرکت کند، یا حداقل لرزش را داشته باشد. این در هر نوع عکاسی مهم است، اما رد عکاسی ماکرو اهمیت بیشتری دارد، چون دوربین باید در یک زمان کوتاه روی جزییات عناصر متمرکز شود، در حالی که اگر بخواهیم از یک منظره عکس برداری کنیم این کار به مراتب ساده تر خواهد بود. پس زمینه: بهتر است هنگام عکس برداری از به کار بردن پس زمینه ای که با سوژه هم رنگ است اجتناب کنید، این در حالی است که نورهای روشن و آشفتگی نیز توجه بیننده را از سوژه دور می کند.

پردازش پست: اگر در شرایطی که هوا یا محیط بسیار روشن است عکاسی ماکرو انجام دهید، می توانید با اضافه کردن مقداری exposure مثبت آن را جبران کنید. همین طور اگر در یک محیط خیلی تاریک عکس برداری می کنید، اگرچه نتیجه در هر دوی این حالات خوب نخواهد بود؛ نور طبیعی بهترین حالت است، ابزارها نمی توانند جایگزین آن شوند.

فوکوس یا تمرکز: فوکوس در عکاسی ماکرو از اهمیت زیادی برخوردار است، چون تفاوت بین یک عکس نرمال و ماکرو در همین است. همه عکاسان فوکوس دستی را توصیه می کنند، حتی اگر فوکوس اتوماتیک روی بهترین دستگاه ها به خوبی کار کند. هنگامی متمرکز شدن روی سوژه، باید سعی کنید روی قسمت مرکزی یا وسط آن زوم کنید.

آب و هوا: ممکن است باران یک مشکل بزرگ نباشد، به هر حال، عکاسی ماکرو در باد نتیجه خوبی نخواهد داشت. این مشکل مثل لرزیدن یا تکان خوردن دوربین است، که در هر دو حالت دوربین و سوژه باید کاملا ساکن باشند. هنگامی که سوژه در حال حرکت کردن و تکان خوردن است دوربین نمی تواند روی جزییات زیادی از آن تمرکز کند، بنابراین عکاسی ماکرو برای ماشین ها، انسان در حال حرکت و غیره نیست.

شارپ بودن: در عمق میدان حداکثر باید از دریچه f/11 تا f/22 استفاده کنید برای رسیدن به نتیجه بهتر دوربین باید به موازات سوژه قرار داشته باشد و فراموش نکنید که عکس های ماکرو بیشتر اوقات در اولین تلاش ها برای گرفتن عکس خوب از کار در نخواهد آمد. عکس های بیشتری بگیرید تا به نتیجه دلخواه دست پیدا کنید و بعد از گرفتن اولین عکس دست از کار نکشید.

انتشار نور: اگر از خانه خارج شوید و در یک روز کاملا آفتابی عکس برداری کنید، یک منتشر کننده بسیار مفید خواهد بود. این ابزار کمک می کند جزییات سوژه واضح تر شوند. اما باید بگویم که، هیچ ابزاری نمی تواند جای نور طبیعی را بگیرد، بنابراین بهترین زمان برای عکس برداری خارج از خانه یک روز ابری است.

کلوز آپ: همانطور که قبلا گفتم، یک عکس ۱:۱ بهترین نتیجه را در برخواهد داشت. برای عکاسی ماکرو و یک یک فاصله کانونی بین ۱۰۰ و ۲۰۰ میلی متر، برای ایجاد یک کارایی خوب در فواصل، شما به لنزهای مخصوصی نیاز دارید.

فلش: آخرین قانون در مورد فلش است. وقتی در شرایطی که نور کم است عکس برداری می کنید (آفتابی و تاریک) بهتر است از آن استفاده کنید. من همیشه صرف نظر از آب و هوای محیط از آن استفاده می کنم. وقتی در یک محیط تاریک از فلش استفاده کنید، نور بیشتری به سنسور می دهد. وقتی در سرایط آفتابی از فلش استفاده کنید، سایه ها را از بین می برد. بنابراین به کار بردن فلش در هر شرایطی ایده خوبی است.

عکاسی ماکرو چیزی جدیدی نیست، اما تا ۱۰ یا ۱۵ سال قبل به ندرت مورد استفاده قرار می گرفت. هنوز مطالب و نکات زیادی در مورد عکاسی ماکرو وجود دارد- اما به یاد داشته باشید تمرین کمک می کند تا در این زمینه مهارت کافی کسب کنید.

۵ نکته سریع برای عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک (macro photography)

 

آیا تا بحال این مثل قدیمی را شنیده اید که "اگر عکس هایتان به اندازه کافی خوب باشد، به اندازه کافی نزدیک نیستید"؟ امروز می خواهیم واقعاً به عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک نزدیک شویم. عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک عکاسی نمای نزدیک است، که معمولاً روی قسمت های کوچک تمرکز می کند. در اینجا پنج نکته درباره عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک ارائه می دهیم.

تجهیزات درست را انتخاب کنید
عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک به کمی تجهیزات نیاز دارد، بخصوص یک لنز نزدیک از موضوعات کوچک و فیلترهای نمای نزدیک. دراین زمینه عکاسی اگر تجهیزات بهتری داشته باشید شانس بیش تری برای گرفتن عکس های بهتر دارید. بنابراین بیایید به تجهیزات اصلی که تجربه عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک را بهتر می کند نگاه سریعی بیندازیم.
دوربین DSLR یا دوربین فشرده با کارآیی نزدیک از موضوعات کوچک.
لنزهای نزدیک از موضوعات کوچک (Macro lens) (در صورت استفاده از DSLR)

سه پایه
فلاش (در صورت امکان خارجی)
رفلکتور

نمای زنده (Live View)
طی چند سال گذشته، یک عملیات نمای زنده تقریباً در همه دوربین های دیجیتال وجود دارد که هنگام عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک فوق العاده مفید است. هرگز نمی دانید سوژه تان قرار است کجا باشد. شما باید بتوانید از چیزی خیلی نزدیک به زمین عکس بگیرید و در این حالت ممکن است دسترسی به نمایاب فایده ای نداشته باشد. روشن کردن نمای زنده راحت است و لازم نیست خم شوید و کمرتان اذیت شود.

در بیش تر دوربین های DSLR جدید صفحه نمایش بزرگ تر است و روی صفحه نمایش خیلی راحت تر از نمایاب می توانید بفهمید تصویر چقدر واضح و شفاف است. دوربین هایی مثل Canon 60D و G12 نیز صفحه نمایش های متحرک دارند که می توانید آن ها را برگردانید و به اطراف بچرخانید. این صفحه نمایش ها هنگام عکسبرداری از زاویه های غیر عادی بسیار مفیدند.

 

2 حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک (Macro mode)

فشرده:
کاربران دوربین های فشرده باید به سراغ حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک بروند. پیدا کردن حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک آسان است چرا که معمولاً با لوگوی گل کوچکی مشخص شده است.
در حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک می توانید به سوژه تان خیلی نزدیک شوید و همچنین به دوربین بگویید دریچه دیافراگم را بیش تر باز کند، بک گراند را تار کند و سوژه را در کانون قرار دهد.

DSLR:
کاربران DSLR در دوربین های ابتدایی نیز حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک را دارند، اما من توصیه می کنم از حالت های دستی استفاده کنند زیرا آزادی عمل بیش تری برای عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک می دهند.

درشت نمایی یک لنز مایکرو مناسب ۱:۱ (اندازه واقعی) است. اما درشت نمایی بیش تر لنزهای دیگر فقط ۱:۲ (نصف اندازه واقعی) است، در این لنزها می توانید لوگوی گل کوچک با جزئیاتی درباره حداقل فاصله کانونی را پیدا کنید. مثلاً لنز کیت من ۰/۲۸متر یا ۰/۹ فوت است. عدد را پیدا کنید و آن را بخاطر بسپارید زیرا اگر جلوتر بروید نمی توانید خیلی خوب فوکوس کنید.

 

دوربین دیجیتال عکاسی ماکرو

 

3. از سه پایه استفاده کنید
مشکل بدیهی در عکاسی نمای نزدیک لرزش دوربین است، بنابراین بهتر است از سه پایه استفاده کنید چون امکان عکس های مات را کاهش می دهد و به شما اجازه می دهد بدون از دست دادن ترکیب بندی تان تنظیمات مختلف را انجام دهید.

علاوه بر استفاده از سه پایه، استفاده از سرعت شاتر بالا و همچنین cable release نیز به کاهش لرزش دوربین کمک می کند. اگر نمی توانید یک سه پایه بزرگ را این طرف و آن طرف ببرید پس می توانید از یک سه پایه "Manfrotto 709B Digi Table Top Tripod" استفاده کنید. اما اگر از دوربین فشرده استفاده می کنید می توانید از یک سه پایه کوچک استفاده کنید. همچنین سه پایه موردعلاقه من یعنی Gorillapod را فراموش نکنید.

۴٫ دریچه دیافراگم
همان طور که قبلاً گفته شد هنگام عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک دریچه دیافراگم خیلی فرق می کند. در بیش تر دوربین های فشرده نمی توانید در حالت عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک دریچه دیافراگم را تغییر دهید. اما در صورت استفاده از دوربین SLR انتخاب یک دریچه دیافراگم بزرگ تر (عدد کوچک) را به شما توصیه می کنم تا عمق زمینه کم مطلوبی بدست آورید. در بیش تر ماکرو لنزها دریچه دیافراگم حدود F2.8 قابل قبول است.

۵٫ از فلاش استفاده کنید
سایه ها بدترین کابوس کسانی است که در زمینه عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک کار می کنند، بنابراین فلاش خیلی مهم است. اگر دوربین DSLR دارید و می توانید از پس یک فلاش خارجی برآیید پس شانس زیادی دارید چون می توانید آزادانه سوژه را از هر زاویه ای که دلتان می خواهد روشن کنید. اما اگر ازفلاش توکار استفاده می کنید پس توصیه می کنم حدود ظهر با استفاده از فلاش توکار دوربین عکس بگیرید. همچنین می توانید از یک منتشر کننده نور (diffuser) نیز استفاده کنید تا نور شدید فلاش غیر طبیعی بنظر نرسد. بر خلاف تصورتان، اگر منبع نور بزرگ تر از سوژه باشد (مثلاً سری فلاش در مقایسه با یک حشره کوچک یا softbox بزرگ در مقایسه با صورت یک شخص)، هرچه منبع نور به سوژه نزدیک تر باشد نور ملایم تر می شود. اما در مورد عکاسی نزدیک از موضوعات کوچک، نزدیکی فلاش باعث مشکلات زیادی در رابطه با نوردهی بیش از حد می شود. فلاشی که مستقیماً از یک فوت روی سوژه تنظیم شده حتی با کم ترین قدرت ممکن است در f/22 خیلی روشن باشد. یک منتشر کننده به حل این مشکل کمک می کند. رفلکتور نیز به روشن شدن صحنه کمک می کند.http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:32  توسط M.M.M | 

عکاسی با نور شمع

 

عکس شمع عکاسی با نور شمع

در این نوشتار با شیوه عکاسی با نور شمع آشنا خواهید شد در عکاسی با نور شمع هرچه فضا و پشت زمینه عکس ساده تر باشد عکس زیباتری را می توانید ثبت کنید.


بشر از دیرباز از شمع و نور آن در شرایط مختلف استفاده کرده است. نور کم و گرم آن آرامشی خاص به افراد می‌دهد.

شمع‌ها برای عکاسی منبع نوری مناسبی به شمار می‌روند. استفاده از آن‌ها در هنگام عکاسی به معنی خلق یک اثر

شگرف و بی‌نظیر است. دمای نور شمع با فلش، روشنایی روز و لامپ‌های معمولی تفاوت دارد، از این‌رو استفاده از آن در

عکس گاهی اوقات می‌تواند مشکل‌ساز باشد. در این شماره به ارایه نکاتی برای عکاسی با نور شمع می‌پردازیم.

چید‌مان شمع‌ها
به چندین روش می‌توان از شمع‌ها در عکاسی استفاده کرد:
یکی به عنوان یک منبع نور، بدون اینکه تصویری از آن در عکس نهایی دیده شود.
روش دیگر به عنوان منبع نور و یک عضو همراه با سوژه اصلی است که این امر باعث رمانتیک شدن هرچه بیشتر عکس

می‌شود. در گرفتن چنین عکس‌هایی به شدت و میزان نور باید توجه ویژه داشت. همراهی شمع با سوژه می‌تواند به

اندازه‌ای تاثیرگذار باشد که توجه بیننده را ابتدا به خود شمع و سپس به سوژه اصلی جلب کند. از این رو سوژه اصلی را باید

در مهم‌ترین نقطه لوکیشن قرار داد و شمع‌ها به گونه‌ای چیده شوند که توجه بیننده را از سوژه اصلی منحرف نکنند. یکی

دیگر از روش‌ها، عکاسی از خود شمع است یعنی آن را به عنوان یک سوژه اصلی به شمار آورد. در صورتی که قرار باشد

شمع در تصویر منعکس شود چه به صورت همراه و چه به صورت تک، باید به این نکته توجه داشت که شمع‌ها سالم و زیبا

باشند، کوچک‌ترین جزئیات در عکس به ویژه عکس‌های پرتره تاثیرگذار است.

خاموش کردن فلاش
بیشتر مواقع پیشنهاد می‌شود که در هنگام عکاسی از فلاش دوربین استفاده کنید اما این‌بار شرایط فرق می‌کند و توصیه می‌شود که حتما فلاش را خاموش کنید. البته باید گفت شرایطی نیز وجود دارد که می‌توان از فلاش دوربین برای عکاسی با نور شمع نیز استفاده کرد.

استفاده از سه پایه
عکاسی با نور شمع به معنای داشتن کمترین میزان نور است. بنابراین استفاده از شاتر با سرعت آهسته‌تر توصیه

می‌شود. هرچه میزان سرعت شاتر آرام‌تر باشد، لرزش وارد آمده به دوربین هنگام عکاسی

بیشتر می‌شود بنابراین سه پایه فراموش نشود.

استفاده از شمع‌های بیشتر
بزرگترین مشکل عکاسی با نور شمع، فقدان نور در محیط است که این مسئله را می‌توان با به‌ کار بردن شمع‌های بیشتر حل کرد. هرچه تعداد شمع‌ها بیشتر باشد ( فراموش نکنید که برخی از آن‌ها می‌توانند تنها جهت تامین نور محیط استفاده شوند) کمبود نور محیط بهتر جبران می‌شود، در نتیجه کیفیت عکس بالاتر می‌رود.

پراکنده کردن شمع‌ها
استفاده از یک یا چند شمع که در یک نقطه جمع شده‌اند باعث ایجاد سایه‌ای تند و شدید در عکس می‌شود. با پراکنده کردن درست شمع‌ها در مکان‌های مختلف، این مشکل نیز حل می‌شود. البته این پراکندگی نباید به حدی باشد که از تاثیر نور شمع در عکس بکاهد و آن را تیره‌تر کند.

منعکس‌کننده‌های طبیعی
استفاده از یک منعکس‌کننده طبیعی مانند رومیزی سفید (یا هر شیء دیگر) که عمل بازتاب نور را انجام می‌دهد می‌تواند کیفیت عکس را بالا ببرد و جبران‌کننده نور کم محیط باشد.

استفاده از لنزهای سریع
اگر با دوربین‌های حرفه‌ای (DSLR) عکاسی می‌کنید و امکان استفاده از لنزهای مختلف را دارید، سعی کنید سریع‌ترین لنز را انتخاب کنید. لنز سریع به شما امکان می‌دهد تا دیافراگم بزرگ‌تری داشته باشید و در نتیجه نور کمتری به دوربین شما تابیده شود. برخی ممکن است از لنزهای ۵۰ میلی‌متری با دیافراگم f/1.8 یا f/1.4 استفاده کنند. این نکته را به خاطر بسپارید که هرچه میزان دیافراگم بزرگتر باشد، عمق میدان کوچکتر می‌شود و در نتیجه باید فوکوس بیشتری روی سوژه شکل گیرد.

پشت زمینه
در عکاسی با نور شمع هرچه فضا و به ویژه پیش‌زمینه ساده و بی‌آلایش‌تر باشد تاثیر بهتر و بیشتری روی عکس ایجاد می‌شود و کیفیت آن بالاتر می‌رود. ممکن است قرار دادن یک میز غذاخوری یا وسایلی از این نوع در رمانیتک کردن فضا تاثیرگذار باشد اما باید به این نکته توجه داشت که محیط بیش از اندازه شلوغ نشود.

سرعت شاتر
بهترین راه برای اینکه نور کمتری به دوربین شما تابیده شود انتخاب شاتر با سرعت پایین است. این نکته را به خاطر بسپارید که وقتی سرعت شاتر پایین بیاید شانس بیشتری برای داشتن یک عکس زیبا و باکیفیت خواهید داشت. در این حالت شعله و نور شمع زیباتر به تصویر کشیده می‌شود. اگر تمایل دارید که شعله شمع و سوژه کاملا ثابت و بدون حرکت جلوه کند، بهتر است سرعت شاتر را یک پانزدهم ثانیه ۱/۱۵ انتخاب کنید. در این حالت باید از سوژه بخواهید که هنگام گرفتن عکس بیش از مواقع معمولی ثابت و بی‌حرکت باقی بماند.

محیط ایزو
یکی دیگر از راه‌های جبران نور کم محیط، افزایش دادن محیط ایزو است. به این نکته نیز توجه داشته باشید که با افزایش محیط ایزو احتمال به وجود آمدن نویز در عکس نیز بالا می‌رود.

نوردهی
اگر شمع‌ها در خود عکس باشند به دلیل وجود نور کم در محیط، عکس به طور معمول تیره یا به اصطلاح “آندراکسپوز” می‌شود. در چنین مواقعی شمع‌ها به صورت یک نقطه نورانی در عکس ظاهر می‌شوند. برای اینکه عکس‌ روشن‌تر شود باید نور بیشتری در محیط ایجاد کرد که این امر می‌تواند به چندین روش صورت گیرد. برای مثال، می‌توانید چند شمع دورتر از سوژه روشن کنید یا از لامپ‌های کم‌نور و زردرنگ یا لامپ‌هایی که حباب آن‌ها با پارچه‌های قرمز یا نارنجی رنگ پوشانده شده ‌استفاده کنید (نور جبران‌کننده نیز باید گرم باشد).

تراز سفیدی
هنگام عکاسی با نور شمع، کار کردن با تراز سفیدی می‌تواند تجربه خوبی باشد. شمع، نور گرمی را از خود ساطع می‌کند. این نور باعث به وجود آمدن یک فضای خاص و ناب در تصویر می‌شود. گرم بودن نور شمع باعث گرم شدن رنگ‌های به کار رفته در سوژه یا اطراف آن می‌شود. همان‌طور که در شماره‌های گذشته بیان شد ویژگی تراز سفیدی برای مواقعی استفاده می‌شود که رنگ‌های محیط بیش از اندازه سرد یا گرم شده باشند که در چنین شرایطی تراز سفیدی، رنگ‌ها را به صورت معتدل درمی‌آورد. از این‌رو اگر تراز سفیدی را روی مود اتوماتیک (auto) قرار دهید، ممکن است دوربین، بیش از حد از شدت گرمای رنگ‌ها بکاهد و آنچه را که مورد نظر شما بوده به وجود نیاورد. سعی کنید از محیط‌های مختلف آن استفاده کنید تا شدت گرمای رنگ‌ها را به خوبی متوجه شوید. محیط‌هایی مثل “داخل”(indoor) یا “تنگستن” (tungsten) می‌توانند محیط‌های مناسبی باشند. در صورتی که عکس‌های خود را به صورت خام می‌گیرید، یعنی از هیچ افکتی در هنگام عکاسی استفاده نمی‌کنید، باید بگوییم که پس از گرفتن عکس نیز این امکان را دارید که افکت‌های تراز سفیدی را روی عکس خود اعمال کنید.

استفاده از فلاش به همراه ژل رنگی
در ابتدای مقاله گفته شد که هنگام عکاسی با نور شمع، برای به وجود آوردن یک محیط با نور گرم، به جز برخی موارد خاص، فلاش دوربین باید خاموش باشد. زمانی می‌توان فلاش دوربین را روشن کرد که امکان استفاده از ورق‌های ژل به رنگ‌ قرمز، نارنجی یا هر رنگ گرم دیگر در مقابل فلاش دوربین وجود داشته باشد. ورق‌های ژل، ورق‌های باریکی هستند که در رنگ‌‌های مختلف وجود دارند و در هنگام عکاسی مقابل فلش دوربین قرار می‌گیرند. این ترفند باعث کم شدن شدت نور فلش و گرم شدن آن می‌شود.

http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:30  توسط M.M.M | 

عکاسی از دنباله نور

 

               www.psdmode.ir .135 عكاسي از دنباله نور

 

تکنیک زیبایی را درعکاسی می آموزیم بنام اپن فلش

 

عکاسی از دنباله نور

یکی  ار اولین سوژهای که دوران نوجوانی سعی می کردم از آن عکس بگیرم .دنباله های نوربود که در جاده ها و خیابانهای شلوغ شب ازچراغ ماشین ها برجا می ماند .این مدل عکس ها را در یک مجله عکاسی دیده بودم و بسیاری اشتیاق داشتم من هم از این چنین سوژه هایی عکس بگیرم.دنباله نورسوژه ای مرسوم برای عکاسان بسیاری بیشماری به حساب میآید و می توان به عنوان بستری مناسب برای تمرین عکاسی از آن نام برد – به ویژه برای کسانی که میخواهند از حالت اتوماتیک دوربین خارج شده و به صورت دستی تنظیمات دلخواه خود را انجام دهند و در نور کم و سرعت عکسبرداری طولانی دوربین خود را به خدمت بگیرند . در بحث زیر . نمونه هایی از چنین عکسهای مشاهد کرده و نکات لازم برای گرفتن این تصاویر را خواهید آموخت.

ابزار لازم   

دوربیتی که بتواند چنین لحظاتی را ثبت کند .محدود به گونه ای خاص نیست. اما لازم است دوربین مورد نظر امکانات لازم برای تنظیم را داشته باشد- به ویژه این دوربین ها باید بتواند امکان تعریف زمانی طولانی تر برای شاتر را در اختیار عکاس قرار دهد .در نتیجه دوربین شما توانایی عکاسی در حالت دستی را داشته باشد(این ویژگی درتمام دوربینهای DSLRs و بسیاری از دوربینهای آماتور به چشم می خورد)وجود سه پایه (یا هر ابزاری که دوربین را مهار کرده و ثابت نگهدارد)نیز ضروری است.همانطور که بزودی متوجه خواهید شد .مدت زمان طولانی در فرایند عکاسی در شب صرف می شود .بنابراین طی بسته شدن شاتر .باید از هر لرزش دوربین باید اجتناب کرد .سایه بان لنز گرچه الزامی نیست ولی اگر این وسیله را هم داشته باشید.آنگاه خواهید توانست که از پرتوهای نا خواسته نور اجتناب نمایید.گاهی اوقات منبع نوری که به سمت دوربین میآید .پرتوهای اضافی تولید می کنند که بر کیفیت عکس شما تاثیری نامطلوب می گذارند.

 

                www.psdmode.ir .144 عكاسي از دنباله نور

 

اصل اولیه اپن فلش:

مهمترین اصل برای عکاسی از دنباله های نور ُ پیدا کردن زاویه دیدی است که دنباله نور براحتی در طی حرکتشان قابل رویت باشد .بعد از آن باید ُ زمانی طولانی برای بسته شدن دیافراگم دوربین تعریف کرده و از لحظه های که دنباله نوری در کادر شما ظاهر میشود .باید دکمه شاتر را فشار دهید .گرچه فرایند واقعی که هنگام ثبت چنین عکسهای میفتد بسیاری طولانی تر و پیچیده تر از این چند جمله ساده است .اما ایده کلی همین است که خواندید.

تجربه :

گرچه نکاتی بسیاری در این شیوه از عکاسی وجود دارد.اما مسئله برای گرفتن یک  عکس حرفه ای در این رابطه کسب تجارب متعدد است .زیبایی عکاسی دیجیتال این است که بدون نیاز به هزینه برای صرفه تجربه (خرید فیلم .چاپ  و..)می توان شاتهای بسیاری را ثیت کرد.

تنظیم کادر:

شاید مهمترین نکته انتخاب جایگاه مناسب باشد. در اینجا به ارائه نکاتی می پردازیم که می توان راهنمایی مناسب برای شما به شمار آید.

زمانبندی و نور:

برخی افراد تصور می کنند که نیمه شب زمان مناسبی برای ثبت چنین عکسهای است .اما به نظر من بعد از غروب و قبل از طلوع خورشید .زمان مناسب برای این نوع عکاسی بشمار می رود.درچنین لحظاتی نه تنها نور چراغ های ماشین ها را ثبت می کنید .بلکه نور محیطی آسمان نیز فضای زیبا برای اثر شما ثبت می نماید .شاید در محلی که زندگی می کنید به این نتیجه برسید که ترافیک ماشین ها از غروب دنباله های نوری کافی را برای عکس شما ایجاد می نماید.

پرسپکتیو خلاقانه :

در بیشتر عکسهای زیبای که در این زمینه گرفته شده انددوربین معمولی درارتفاعی بلند تر از قد انسان واقع شده است.بنابراین سعی کنید از نمای بالا به صحنه نگاه کنید.

تعیین کادر مناسب:

قوانین متداول تنظیم کادر دراین شیوه از عکاسی نیز کاربرد دارد .در تصاویر باید نقاط مورد توجه لحاظ گردند.قوانین سوم باید رعایت شوند.چشم را با خطوطی هوشمندانه روی عکس هدایت کنید .تصویر اصلی و زمینه باید در عکس ادغام شود.

تنظیمات:

میزان بازبودن وسرعت بسته شدن دیافراگم –ای کاش می توانستم اعدادی را ارائه کنم که حالات گوناگون راپوشش می داد. اما سرعت حرکت ماشینها و میزان نور محیطی.تنظیمات متفاوتی می طلبد.

بنابرین فقط همین قدر می توانم بگویم که سرعت شاتر بین ۱۰ تا ۲۰ ثانیه (زمان عبور ماشین از کادر )و اندازه دهانه دیافراگم باید در بازهای متوسط (شروعش می توان Nf  باشد) تنظیم گردد. بهتر است از اعداد بالا کار را شروع کرده و چند عکس بگیرید.در صورتی که نتیجه رضایت بخش نبود .تنظیمات را به دلخواه خود تغییر دهید تا به نتیجه دلخواه برسید.

به خاطر داشته باشید که بزرگی دهانه دیافراگم تاثیری در عمق میدان خواهد گذاشت .اگر عددی بزرگتر برای دهانه دیافراگم در نظر بگیرید.عمق میدان دید را کاهش داده و بخش عمده ای موجود در کادر به صورت محو ثبت خواهد شد.

هیستو گرام:

نکته ای که همواره باید مراقب آن باشیداین است که کلیه منابع نور موجود در کادر (اعم از تیر چراغ برف.نورهای جلوی ماشین .نور چراغ خطر و …)روی عکس تاثیر می گذارند.نورهای شدید باعث حواس پرتی شده و چشمان بینده را از نقاط میدانی دور می کنند ودر نتیجه از کیفیت هنری عکس می کاهند.

یکی ازروشهای که برای  آزمایش شدت نور در عکس به کار می رود .برسی هیستوگرام عکس است .در صورتی که در عکس منبع نوری شدید وجود داشته باشد.حاشیه راست نمودار هیستوگرام آن خیلی بالا می رود.

انتخاب ISO:

 از حداقل میزان موجودی برای ISO استفاده کنید .این کار باعث می شود مه عکس حداقل نویز ممکن را داشته باشد.

استفاده از RAW:

اگر دوربینتان از حالت RAW پشتیبانی می کند . حتما از آن استفاده کنید .این کار باعث خواهد شد که بعد از عکاسی بتوانید اصلاحات لازم را به شکل حرفه ای روی آن اعمال کنید.

تنظیم فوکوس به صورت دستی :

در نور ضعیف دوربینها ممکن است که بتواند به سختی ناحیه ای درست را برای تمرکز انتخاب نمایید.بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد این است لحظه بسته شدن شاتر .نقط تمرکز دوربین نادرست تنظیم شود.بنابراین تنظیم فوکوس دوربین را در حالت دستی قرار داده و آن را به شکلی مناسب تنظیم نماید.

زمانبندی شات:

 روش کلی برای زمانبندی مناسب به این صورت است که به محض ورود ماشین به درون کادر منتخب شما شاتر را فشرده وبه محض خروج ماشین .آن را رها کنید .این موضوع کاملا تجربی است و بعد از چند عکس زمانبندی مناسب خود را خواهید یافت.

استفاده از حالت BULB:

 در بسیاری از دوربینها دیجیتال . حالتی به نام BULB وجود دارد که با استفاده از آن می توانتا هر لحظه ای که اراده کنیید شاتر را باز نگهدارید .این ویژگی برای عکاسی از دنباله های نور . بسیار مفید واقع می شود و می توان به شکلی دقیق یه زمانبدی دلخواه خود رسید .

http://www.psdmode.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:26  توسط M.M.M | 

استفاده از فلاش دوربین عکاسی برای بسیاری از مردم آنقدر جا افتاده که عکاسی بدون فلاش عملا امکان پذیر نبوده و سبب ایجاد عکس های مطلوبی نمی شود. اما آیا شما تاکنون به این سوال اندیشیده اید که فلش عکاسی چه تاثیری روی عکس دارد، یا اینکه آیا نیاز به استفاده از آن در همه حال هست یا نه؟

فلاش های تعبیه شده و آنها که به دوربین عکاسی متصل می شوند شما را قادر به انداختن عکس در محیط های کم نور می کنند  که در غیر این صورت ممکن است عکس تار و تاریکی از سوژه بیاندازید، و فلاش می تواند عکس را دگرگون کند، هم نتیجه بهتری بدست آید و هم  نتیجه بدتر. نگاهی به انواع مختلف عکاسی ها در این مقاله بیندازید، و در انتها به گفتگو با ما بپیوندید و از تجربیات خود مواقعی که فلش مفید بوده، و زمانی که عکستان را خراب کرده با ما سخن بگویید.

واکنش به نور در مقابل کنترل آن

همه اصل و اساس عکاسی به نور و چگونه انتخاب کردن نور برای واکنش مناسب ، سپس ضبط و کنترل نور بستگی دارد. همیشه قبل از این که عکس های خود را بیاندازید، شما باید ابتدا این ایده را در ذهن خود مرور کنید عکس خود را در چه سبک و سیاقی میخواهید بگیرید. در عکس بالا ( که توسط نویسنده گرفته شده) تنظیمات دوربین به صورت دستی تغییر داده شده تا واکنش نور و عکس ثبت شده تا آنجا که در یک محیط تاریک ممکن است رنگ های محیط ، و تون های لطیف و بلوری جذب  کرده ، و تغییرات لازم را در عکس نهایی به وجود آورد. از آنجا که عکسبرداری با فلاش سبب تغییر درجه حرارت رنگ ، منابع نور ، هایلایت ها ، و سایه ها می گردد، ایجاد پرتره ای مانند این یکی با استفاده از فلاش غیر ممکن خواهد بود.

با این حال ، فلاش (و روش های دیگر کنترل روشنایی) قطعا در عکاسی نقش مهمی را ایفا می کنند. عکس های پرتره ای، مانند عکس این کودک با نمک که توسط عکاس کودکان امی داگلاس (Amy Douglas) گرفته شده است، نور محیطی را به دو شیوه جداگانه کنترل کرده است. تصویر سمت چپ با استفاده از یک نور پایین تر محیطی که توسط نور استودیو روشن شده برای ایجاد سایه های قوی در سوژه ایجاد شده، در حالی که با کنترل هایلایت ها و تون رنگ پوست یک تصویر نرم با کنتراست چشمگیر  خلق شده. این یک مثال خوب از عکاسی است که از کنترل نور به منظور ایجاد یک تصویر قوی بهره می گیرد.

تصویر سمت راست نمونه خوب و ظریفی از کاربرد به جای فلاش عکاسی می باشد. پس از گفتگویی با خانم امی ، او در مورد علاقه خود به استفاده از فلاش برای ایجاد سطح صاف ، و حتی  با همان رنگ طبیعی پوست سخن گفت، که یک رویکرد بسیار متفاوت نسبت به تلاش نویسنده برای گرفتن عکس در نور دراماتیک و کم محیطی و سایه های زیاد در عکس ابتدای مقاله است. وقتی که عکس نویسنده و خانم امی را با هم مقایسه می کنیم، دوربین ها و لنزهای مورد استفاده نسبتا مشابه بودند ، اما نتیجه نمی تواند متفاوت تر از این باشد!

آنچه باید انتظار داشت: مقایسه عکس های با و بدون فلش

در تصویر سمت چپ از فلش استفاده نشده، در حالی که در تصویر سمت راست استفاده شده. هر دو آنها به مقدار کمی ویرایش شده اند تا برخی از تفاوت های کمتر آشکار در عکاسی با فلش و بدون فلش برجسته شود. تصویر گرفته شده با استفاده از فلاش، به عنوان مثال، کمی قطبی شده تر ، با تون رنگ تیره تر و از دست دادن برخی جزئیات تصویر احساس می شود، در حالی که تصویر سمت چپ یکنواخت تر است، و واکنش به نورپردازی موقعیتی به طور کامل مشاهده می گردد. نور فلاش  روی سطح سوژه واکنش نشان می دهد و در برخی از مواد براق، انعکاس نور منفی در عکس به وجود می آید، موادی مانند شیشه، یا مواد پلاستیکی که در بالا نشان داده شده. اگر یک زمانی قصد گرفتن عکس از پشت پنجره ای را داشتید، به احتمال زیاد در خواهید یافت که بیشتر نور فلاش دوربین منعکس شده ، و به جای سوژه پشت پنجره شما  و دوربین شما را عکاسی خواهد کرد.

گاهی اوقات استفاده از فلاش به انتخاب سبک بستگی دارد. هر دو تصویر فوق ویرایش شده اند در سمت چپی از فلاش استفاده نشده ، و در سمت راستی نور فلاش روی سوژه تابانده شده است. به سایه ها دقت کنید که چگونه مکانشان در دو تصویر تغییر نموده است ، زیرا استفاده از فلاش ، نور تابیده شده به موضوع را با اضافه کردن منبع نور دچار دگرگونی نموده است. سایه سنگین زیر دست و کابل مشکی ملایم تر شده و در تصویر گرفته شده با فلش کمی جابجا شده و تون پوست دست فرد نیز تغییر کرده است. آیا در این تصویر استفاده از فلاش بهتر بوده؟ در این شرایط بسیار سخت است که جواب بدهیم (اگرچه نظر عکاس این عکس در مورد استفاده از فلاش مثبت بوده است) ، اما فلش داخلی دوربین به عکاس گزینه های بیشتری برای کنترل نور می دهد. حتی اگر شما بیشتر به روشن کردن دوربین و بلافاصله عکس انداختن عادت داشته باشید تا تنظیم همه جوانب پیش از عکاسی، و تنظیم خودکار تنها سبک عکاسی مور دعلاقه شماست، ایده بدی نیست که همیشه در خاطر داشته باشید که عکس های خود را یک بار با فلاش و بار دیگر با فلاش گرفته و نتیجه کار را با هم مقایسه کنید.

استفاده مناسب از فلاش ، و تکنیک “فلاش کامل”

بسیاری از ما از فلاش در محیط های کم نور و یا عکس گرفتن در شب استفاده می کنیم زمانی که قصد گرفتن عکس از دوستان خود در یک کافی شاپ، و یا داخل اتاق با روشنایی معمول را داریم. در این شرایط، کنترل نور غیر ممکن است ، و سرعت آهسته شاتر دوربین باعث می شود که همه عکس  های شما بدون نور فلاش تار شود. گاهی اوقات راهی برای اجتناب از آن وجود ندارد ، شما کم و بیش مجبور به استفاده از فلاش هستید، و عکس های خود را با شیوه “عکاسی فلشی” که متفاوت با رنگهای طبیعی اشیا و محیط است بدست خواهید آورد. در اینجا برخی از نکاتی را که در هنگام عکسبرداری با فلاش باید دقت کنید را متذکر می شویم:

نور فلاش سبب ایجاد هایلایت قوی و سفید در مناطق زیادی از عکس شما می گردد.

انتظار تغییر در درجه حرارت رنگ و خود رنگ های عکس را در هنگام عکاسی با فلاش داشته باشید. فلاش از نورهای نزدیک به خنثی و نور سفید استفاده  کرده و باید تنظیمات وایت بالانس مربوط به آن را تنظیم کنید.

فلاش می تواند ویژگی های تصویر را دگرگون کرده، و حتی رنگ پوست افراد را تیره تر کند، و سایه را تغییر دهد. همه این ها می تواند خوب باشد یا بد!

انتظار انعکاس نور بسیار قوی بر روی مواد بازتابنده مانند شیشه را داشته باشید.

برد موثر نور فلاش تنها چند فوت است ، و این می تواند پس زمینه سوژه را تاریک کند. (تصویر بالا یک مثال خوب از این مسئله است)

قرمزی چشم ، قرمزی چشم ، و قرمزی چشم! فلاش همچنین می تواند هایلایت غیر طبیعی سفید رنگی در چشم ها ایجاد کنید و اصطلاحا مردمک چشم را قرمز کند که سبب خرابی چهره افراد در  عکس می شود.

فلاش همچنین می تواند سایه هایی را در تصویر به وجود آورد که به هیچ وجه انتظار آن را ندارید.

استفاده استادانه از فلاش و  یا پروژکتورهای عکاسی می تواند عکس هایی با تون پوست نرم و یکنواخت خلق کند که بر موضوع، به جای نور تاکید دارد.

صرف نظر از کاستی های نور فلاش، آنها هنوز هم به عنوان یک ابزار بسیار مهم در بین ابزارهای ضروری عکاسی پرتره مانند گرفتن عکس پرسنلی در آتلیه ها کاربرد دارند. روش پر کردن فلش  یا  Fill-In Flash  می تواند راه بسیار خوبی برای بهبود عکاسی پرتره در فضای باز مانند تصویر بالا مورد استفاده قرار گیرد. در اینجا (به طور تقریبی) نحوه انجام این کار را متذکر می شویم:

برای عکس های پرتره خارج از محیط منزل با اعمال تنظیمات  مناسب که به درستی پس زمینه را در معرض نور قرار دهد از فلاش استفاده کنید.

تنظیمات فلاش به شکل دستی را اینطور تنظیم کنید: در رابط کاربری دوربین فلاش را باز کنید (معمولا با فشردن دکمه ای که با علامت رعد و برق مشخص شده) ، و دیگر تنظیمات را دست نزنید. بسته به دوربین عکاسی شما، تنظیم فلاش خودکار ممکن است در اغلب مواقع سبب روشن شدن فلاش در هنگام عکاسی شود.

حال از سوژه عکس بیاندازید، از فلاش برای نور انداختن بر روی پیش زمینه موضوع  استفاده کنید.

با کمی آزمایش و کسب تجربه، شما قادر به گرفتن عکس های خوبی که در آن هر دو پیش زمینه و پس زمینه به خوبی افتاده خواهید بود.

پس از همه این حرفها، سوال این است که در عمل کی باید از فلاش استفاده کنید؟ باز هم ، همه اش بستگی دارد به نوع عکسی که می خواهید بگیرید. اگر وحشت عکاسی فلاشی شما را نمی ترساند، و یا سوژه شما مهم تر از شایستگی هنری عکس تان نیست، نباید هیچ مسئله ای با خیره کردن چشم دوستان خود با نور شدید فلش دوربین خود داشته باشید. اما به خاطر داشته باشید که استفاده از فلاش تنها در بعضی موقعیت ها نسبت به عدم استفاده از فلاش  مناسب تر است و گاهی اوقات می توان با فلاش یک تصویر زیبا و بی نقص را خلق کرد، و در بقیه موارد فلاش عکس را به راحتی خراب می کند.

نظر شما در مورد عکاسی با فلاش چیست؟ آنها را با ما در بخش نظرات به اشتراک بگذارید!

منبع: Howtogeek

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:24  توسط M.M.M | 
www.psdmode.ir .173 اپن فلش

عکسهای زیبا از تکنیک درعکاسی بنام اپن فلش 

 

اپن فلش

 

www.psdmode.ir .120 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .29 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .311 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .411 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .59 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .69 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .79 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .89 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .99 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .109 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .1111 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .125 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .135 اپن فلش

 

www.psdmode.ir .144 اپن فلش

اپن فلش

بازهم سرعت شاتر,تکنیک بسیار زیبا از عکاسی بنام اپن فلش رادر عکسها مشاهده کردید,که عکس گرفتن را برای شما 

جذاب می کند

چندین نکته برای گرفتن از این روش لازم است که به برخی از نکات که مهم است اشاره می کنیم

گرفتن این گونه از عکسها درفضای تاریک نتیجه بهتری را به ما میدهد، در این روش سرعت شاترودیافراگ راباید تنظیم 

کنیم,دیافراگم حجم نور را مشخص می کندوسرعت شاتر زمان نوردهی را

بفرض ماعکسی را که میخواهیم بگیریم  3ثانیه زمان لازم داریم,دراین ۳ثانیه پرده دیافراگم در حال تثبیت عکس می باشد 

وهر گاه به عکس نور برسد عکس ثبت وضبط میشود

شاتر دکمه ایست که با فشردن آن صفحه ای کوچک برای لحظه ای از جلوی فیلم عبور می کند و به نور این اجازه را می دهد

که برای لحظه ای به فیلم بتابد و ثبت شود.

 

شاتر سرعتهای مختلفی دارد که زمان عبور روزنه از جلوی فیلم هستند. مثل ۱/۲۵ ، ۱/۸۰ ، ۱/۱۲۵ ، ۱/۲۰۰ ،۱/۱۰۰۰

 

سرعتT

 فقط در برخی دوربینها وجود دارد، به طوری که عکاس با فشردن یک بار دکمه شاتر، پرده را باز می کند و برای بستن پرده نیز دوباره باید دکمه

.شاتر را بفشارد

سرعتB

که در تمامی دوربینها وجود دارد، عکاس باید پس از فشردن دکمه شاتر، برای باز گذاشتن پرده انگشت خود را روی دکمه شاتر نگه دارد

اپن فلش ,سرعت شاتر ،دیافراگم ،مونتاژ عکس بدون نیاز به فتوشاپ

 



+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393ساعت 15:21  توسط M.M.M | 

بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است.

برای خیلی از دوستان و خودم در مورد عکاسی پرتره سئوال پیش میآید که چگونه پرتره بگیریم؟ چه پرتره ای خوب است؟ بغیر از پرتره های فامیلی و خصوصی هدف از پرتره چیست؟ قواعد آن بر چه اساسیست؟ بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است. عکاسی پرتره یکی از شاخه های این رشته است و درضمن خود به سبکهای مختلف منشعب میگردد هرچند اطلاعات زیادی ندارم ولی میدانم نور و کادربندی مهمترین عامل یک پرتره موفق است. اینکه پرتره برای چه مصارفی تهیه میشود (تبلیغاتی،سینمائی،خبری/سیاسی،مجالس و مهمانی و عروسی،هنرهای تجسمی ، مفهومی، اجتماعی، محیطی و ...)نیز خیلی بر محصول نهائی تاثیرگذار است. هر کس که دوربینی دارد حداقل دلخوشیش گرفتن چند عکس از آدمهای اطراف، دوستان، نزدیکان و مجموعه ای از کارهای اجتماعی است. تقریبا همه کنجکاوند بدانند چه پرتره ای زیباتر خواهد شد و قواعد آن چیست؟ به یک پاراگراف مفید دراینباره برخوردم که آقای رحیم دانائی در کتاب آموزش نوین عکاسی خود ذکر کرده بودند، در آینده اگر مطلب مفیدی پیدا کردم باز هم در اینجا خواهم آورد. عکس را پر کنید رابرت کاپا، عکاس معروفی که جانش را در راه کار خود گذاشت،جمله معروفی دارد که می گوید: اگر عکس شما چیز جالبی از آب در نیامده است، علت این است که به سوژه نزدیک نشده اید. این یکی از بهترین توصیه ها جهت برداشتن عکس بهتر است.اگر بنا به دلایلی نمیتوانید به سوژه نزدیک شوید، از یک لنز تله جهت این کار استفاده کنید. در بعضی از حالات مثل عکاسی پرتره با گرفتن عکس بصورت عمودی میتوانید تمام عکس را از سوژه پرکنید و یا پس از چاپ عکس قسمتهای خالی را ببرید. در عکاسی از سوژه های انسانی با کادربندی منظره، مواجه با مقدار زیادی فضای خالی در عکس هستیم جهت عکاسی از این سوژه ها از کادربندی پرتره استفاده کنید. به این وسیله کل عکس پر خواهد شد و فضای اضافی در آن بوجود نخواهد آمد. پیام عکس را واضح بیان کنید در عکسهائی که از یک منطقه وسیع و با لنز واید گرفته می شوند، ممکن است نقاطی از عکس دارای تصویر تار باشند و در اطراف یا کنار سوژه قرار گرفته باشند. وجود چنین نقاط که به فلو معروف هستند، چیزهائی اضافه در عکس میباشند و جهت واضح و روشن بیان کردن عکس میتوان با تغییر محل سوژه و یا دوربین، عکس را بدون آنها انداخت. کادربندی های تکراری از کادربندی های تکراری، مثل سلسله های کوه که در پشت سر هم واقع شده اند، باید خودداری کرد، چرا که تصاویری خسته کننده خواهند بود. به علاوه سعی کنید که کادربندی سوژه را در پائین عکس انجام دهید تا عکس شما دارای عمق بیشتری باشد. کادربندی سوژه های انسانی در عکاسی از یک شخص، نباید کنار عکس، جاهائی از بدن او را که دارای بند هستند قطع کنند. این نقاط عبارتند از گردن،آرنج،کمر،زانو و قوزک پا. این مسئله نکته ای در مورد زیبا شناسی است و همیشه سعی کنید که محل قطع کردن را در پائین و یا بالای این بندها انجام دهید. قرار گرفتن زانوهای افراد در کنار لبه عکس، یکی از دلایل خوب نشدن این عکس است. به علاوه در عکاسی از موضوعات انسانی، هدف از به تصویر کشیدن شخص تا حدی نشان دادن شخصیت او در عکس است، بنابراین در پس زمینه سوژه نباید عناصر شلوغ و گمراه کننده ای وجود داشته باشند که نظر چشم را بخود جلب کنند. چیزی که در این میان مهم است، نشان دادن حالت و تا حدی عواطف دورنی سوژه در تصویر است." و قسمتی از کتاب عکاسی از تاریخ تا تکنیک ترجمه و تالیف آقای فرهاد گشایش: " عکاسی از چهره یک عکس چهره (پرتره) خوب، ارزشی بیش از ثبت چهره ظاهری شخص دارد. عکس چهره اگر خوب و حساب شده گرفته شود،می تواند احساس و عواطف شخص را نشان دهد،حالت روحی وی را آشکار سازد و یا اطلاعات خاصی از وی را بیان کند.حالت قرارگیری شخص در برابر دوربین یا محیطی که شخص در آن قرار گرفته، شاید اساسی نباشد، اما اطلاعات مهمی را درباره کار فرد و شخصیت وی ارائه می دهد. در عکاسی چهره، باید فرد یا موضوع عکس در حالت راحتی قرار بگیرد تا بدین ترتیب عکس طبیعی تر جلوه کند. گاه نیاز است که چندین عکس گرفته شود تا سرانجام عکس مطلوب بدست آید. در نورپردازی چهره اگر از نور پراکنده استفاده شود، عکسبرداری آسانتر خواهد شد. زیرا در این صورت نیاز به تغییر زیادی در نحوه قرارگیری دوربین یا موضوع وجود ندارد. نورپردازی از جوانب موضوع، جلوه ای سه بعدی به تصویر می دهد. هر چقدر نور جانبی ، که نور اصلی است، شدیدتر باشد، بافت و جزئیات چهره برجسته تر میشود وتاثیر بیشتری بر چین و چروکهای صورت خواهد داشت.استفاده از این نورپردازی بستگی به هدف و منظور عکاس خواهد داشت زیرا برخی از افراد مایل نیستند چهره پر چروکشان در عکس ظاهر شود! برای نرم تر شدن سایه ها و از بین رفتن بافت صورت در تصویر باید از نور پراکنده استفاده کرد و یا نور را از روبرو به چهره تاباند. انتخاب دقیق و محیط و عناصر پیرامون فرد، تاثیر زیادی در قدرت بیانی عکس دارد زیرا بیننده، تصویر چهره را در ارتباط با عناصر پیرامونی آن مورد قضاوت قرار میدهد. در مجموع میتوان عکاسی از چهره یا اشخاص را به سه دسته عمده تقسیم کرد: تک چهره رسمی: در این عکسها (همچون عکسهای پرسنلی)، حالت شخص، نور و زمینه عکس را عکاس تعیین میکند و همه چیز بطور کامل تحت کنترل و در اختیار عکاس است. تک چهره غیر رسمی: در این نوع عکاسی، حالت شخص، اشیا پیرامونی و لباسها به گونه ای انتخاب و تنظیم میشوند که حاصل یک عکس طبیعی و عادی باشد. تک چهره غافلگیرانه: در این حالت، عکاس طوری عمل میکند که شخص مورد نظر منوجه وی نشود. لذا در این عکسها حالت شخص کاملا طبیعی است و متوجه عکاس و دوربین نیست. برای گرفتن چنین عکسهائی باید دوربین همیشه در حالتی تنظیم مناسب شود و آماده باشد تا عکاس خیلی سریع و بی آنکه جلب توجه کند، عکسبرداری کند.معمولا استفاده از سرعتهای بالای شاتر مفید است چون در صورت تکان خوردن شخص، عکس خراب نخواهد شد. استفاده از فیلم های با حساسیت بالا مثلا ایزوی 400 توصیه میشود.(در دوربینهای دیجیتال هم بسته به عملکرد و نوع دوربین) ارتفاع دوربین به هنگام عکاسی از اشخاص باید در ارتفاع بینی شخص باشد. اگر قرار است عکس تمام قد باشد، باید دوربین در ارتفاع بالای سینه شخص قرار گیرد.در عکاسی از اشخاص، چون مرکز توجه چهره شخص است، معمولا سعی می شود که زمینه عکس ساده باشد تا از انحراف بیننده جلوگیری شود. نگاه مستقیم شخص سبب جلب توجه بیننده عکس میشود. اگر چشمان موضوع از وضوح کامل برخوردار باشد، هرچند بقیه قسمتهای تصویر کمی خارج از تنظیم باشند،تمام عکس واضح بنظر خواهد رسید. در کادربندی عکس نیز باید توجه داشت که وسط آرنج یا سر زانو در حاشیه پائین عکس قرار نگیرد، زیرا در این صورت، بنظر میرسد که دست یا پا بریده شده اند. در هر صورت نباید حاشیه عکس با مفاصل دست و پا تلاقی کند. بهتر است کادربندی به گونه ای باشد که حاشیه عکس یا در زیر یا در بالای مفاصل قرار گیرد. در عکاسی از اشخاص در آتلیه، بدلیل امکان نورپردازی دقیق، میتوان عکسهای مطلوبی تهیه کرد. در این حالت دوربین بروی سه پایه و در برابر موضوع قرار میگیرد. لامپ اصلی در یک سمت موضوع و از روبرو میتابد و لامپ پر کننده در سمت مخالف آن از روبرو. لامپ کوچکی نیز موهای موضوع را روشن میسازد. برای روشن بودن زمینه عکس از یک لامپ پس زمینه استفده میشود. فاصله دوربین تا موضوع نیز مطابق با لنز متفاوت است. اگر لنز نرمال باشد، این فاصله حدودا بین 8/1 تا 4/2 متر خواهد بود.

 
منبع خبر http://akkasaniran.blogfa.com/post/11
امتیاز تیم افرنگ به مطلب ارسال شده :

بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است.

برای خیلی از دوستان و خودم در مورد عکاسی پرتره سئوال پیش میآید که چگونه پرتره بگیریم؟ چه پرتره ای خوب است؟ بغیر از پرتره های فامیلی و خصوصی هدف از پرتره چیست؟ قواعد آن بر چه اساسیست؟ بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است. عکاسی پرتره یکی از شاخه های این رشته است و درضمن خود به سبکهای مختلف منشعب میگردد هرچند اطلاعات زیادی ندارم ولی میدانم نور و کادربندی مهمترین عامل یک پرتره موفق است. اینکه پرتره برای چه مصارفی تهیه میشود (تبلیغاتی،سینمائی،خبری/سیاسی،مجالس و مهمانی و عروسی،هنرهای تجسمی ، مفهومی، اجتماعی، محیطی و ...)نیز خیلی بر محصول نهائی تاثیرگذار است. هر کس که دوربینی دارد حداقل دلخوشیش گرفتن چند عکس از آدمهای اطراف، دوستان، نزدیکان و مجموعه ای از کارهای اجتماعی است. تقریبا همه کنجکاوند بدانند چه پرتره ای زیباتر خواهد شد و قواعد آن چیست؟ به یک پاراگراف مفید دراینباره برخوردم که آقای رحیم دانائی در کتاب آموزش نوین عکاسی خود ذکر کرده بودند، در آینده اگر مطلب مفیدی پیدا کردم باز هم در اینجا خواهم آورد. عکس را پر کنید رابرت کاپا، عکاس معروفی که جانش را در راه کار خود گذاشت،جمله معروفی دارد که می گوید: اگر عکس شما چیز جالبی از آب در نیامده است، علت این است که به سوژه نزدیک نشده اید. این یکی از بهترین توصیه ها جهت برداشتن عکس بهتر است.اگر بنا به دلایلی نمیتوانید به سوژه نزدیک شوید، از یک لنز تله جهت این کار استفاده کنید. در بعضی از حالات مثل عکاسی پرتره با گرفتن عکس بصورت عمودی میتوانید تمام عکس را از سوژه پرکنید و یا پس از چاپ عکس قسمتهای خالی را ببرید. در عکاسی از سوژه های انسانی با کادربندی منظره، مواجه با مقدار زیادی فضای خالی در عکس هستیم جهت عکاسی از این سوژه ها از کادربندی پرتره استفاده کنید. به این وسیله کل عکس پر خواهد شد و فضای اضافی در آن بوجود نخواهد آمد. پیام عکس را واضح بیان کنید در عکسهائی که از یک منطقه وسیع و با لنز واید گرفته می شوند، ممکن است نقاطی از عکس دارای تصویر تار باشند و در اطراف یا کنار سوژه قرار گرفته باشند. وجود چنین نقاط که به فلو معروف هستند، چیزهائی اضافه در عکس میباشند و جهت واضح و روشن بیان کردن عکس میتوان با تغییر محل سوژه و یا دوربین، عکس را بدون آنها انداخت. کادربندی های تکراری از کادربندی های تکراری، مثل سلسله های کوه که در پشت سر هم واقع شده اند، باید خودداری کرد، چرا که تصاویری خسته کننده خواهند بود. به علاوه سعی کنید که کادربندی سوژه را در پائین عکس انجام دهید تا عکس شما دارای عمق بیشتری باشد. کادربندی سوژه های انسانی در عکاسی از یک شخص، نباید کنار عکس، جاهائی از بدن او را که دارای بند هستند قطع کنند. این نقاط عبارتند از گردن،آرنج،کمر،زانو و قوزک پا. این مسئله نکته ای در مورد زیبا شناسی است و همیشه سعی کنید که محل قطع کردن را در پائین و یا بالای این بندها انجام دهید. قرار گرفتن زانوهای افراد در کنار لبه عکس، یکی از دلایل خوب نشدن این عکس است. به علاوه در عکاسی از موضوعات انسانی، هدف از به تصویر کشیدن شخص تا حدی نشان دادن شخصیت او در عکس است، بنابراین در پس زمینه سوژه نباید عناصر شلوغ و گمراه کننده ای وجود داشته باشند که نظر چشم را بخود جلب کنند. چیزی که در این میان مهم است، نشان دادن حالت و تا حدی عواطف دورنی سوژه در تصویر است." و قسمتی از کتاب عکاسی از تاریخ تا تکنیک ترجمه و تالیف آقای فرهاد گشایش: " عکاسی از چهره یک عکس چهره (پرتره) خوب، ارزشی بیش از ثبت چهره ظاهری شخص دارد. عکس چهره اگر خوب و حساب شده گرفته شود،می تواند احساس و عواطف شخص را نشان دهد،حالت روحی وی را آشکار سازد و یا اطلاعات خاصی از وی را بیان کند.حالت قرارگیری شخص در برابر دوربین یا محیطی که شخص در آن قرار گرفته، شاید اساسی نباشد، اما اطلاعات مهمی را درباره کار فرد و شخصیت وی ارائه می دهد. در عکاسی چهره، باید فرد یا موضوع عکس در حالت راحتی قرار بگیرد تا بدین ترتیب عکس طبیعی تر جلوه کند. گاه نیاز است که چندین عکس گرفته شود تا سرانجام عکس مطلوب بدست آید. در نورپردازی چهره اگر از نور پراکنده استفاده شود، عکسبرداری آسانتر خواهد شد. زیرا در این صورت نیاز به تغییر زیادی در نحوه قرارگیری دوربین یا موضوع وجود ندارد. نورپردازی از جوانب موضوع، جلوه ای سه بعدی به تصویر می دهد. هر چقدر نور جانبی ، که نور اصلی است، شدیدتر باشد، بافت و جزئیات چهره برجسته تر میشود وتاثیر بیشتری بر چین و چروکهای صورت خواهد داشت.استفاده از این نورپردازی بستگی به هدف و منظور عکاس خواهد داشت زیرا برخی از افراد مایل نیستند چهره پر چروکشان در عکس ظاهر شود! برای نرم تر شدن سایه ها و از بین رفتن بافت صورت در تصویر باید از نور پراکنده استفاده کرد و یا نور را از روبرو به چهره تاباند. انتخاب دقیق و محیط و عناصر پیرامون فرد، تاثیر زیادی در قدرت بیانی عکس دارد زیرا بیننده، تصویر چهره را در ارتباط با عناصر پیرامونی آن مورد قضاوت قرار میدهد. در مجموع میتوان عکاسی از چهره یا اشخاص را به سه دسته عمده تقسیم کرد: تک چهره رسمی: در این عکسها (همچون عکسهای پرسنلی)، حالت شخص، نور و زمینه عکس را عکاس تعیین میکند و همه چیز بطور کامل تحت کنترل و در اختیار عکاس است. تک چهره غیر رسمی: در این نوع عکاسی، حالت شخص، اشیا پیرامونی و لباسها به گونه ای انتخاب و تنظیم میشوند که حاصل یک عکس طبیعی و عادی باشد. تک چهره غافلگیرانه: در این حالت، عکاس طوری عمل میکند که شخص مورد نظر منوجه وی نشود. لذا در این عکسها حالت شخص کاملا طبیعی است و متوجه عکاس و دوربین نیست. برای گرفتن چنین عکسهائی باید دوربین همیشه در حالتی تنظیم مناسب شود و آماده باشد تا عکاس خیلی سریع و بی آنکه جلب توجه کند، عکسبرداری کند.معمولا استفاده از سرعتهای بالای شاتر مفید است چون در صورت تکان خوردن شخص، عکس خراب نخواهد شد. استفاده از فیلم های با حساسیت بالا مثلا ایزوی 400 توصیه میشود.(در دوربینهای دیجیتال هم بسته به عملکرد و نوع دوربین) ارتفاع دوربین به هنگام عکاسی از اشخاص باید در ارتفاع بینی شخص باشد. اگر قرار است عکس تمام قد باشد، باید دوربین در ارتفاع بالای سینه شخص قرار گیرد.در عکاسی از اشخاص، چون مرکز توجه چهره شخص است، معمولا سعی می شود که زمینه عکس ساده باشد تا از انحراف بیننده جلوگیری شود. نگاه مستقیم شخص سبب جلب توجه بیننده عکس میشود. اگر چشمان موضوع از وضوح کامل برخوردار باشد، هرچند بقیه قسمتهای تصویر کمی خارج از تنظیم باشند،تمام عکس واضح بنظر خواهد رسید. در کادربندی عکس نیز باید توجه داشت که وسط آرنج یا سر زانو در حاشیه پائین عکس قرار نگیرد، زیرا در این صورت، بنظر میرسد که دست یا پا بریده شده اند. در هر صورت نباید حاشیه عکس با مفاصل دست و پا تلاقی کند. بهتر است کادربندی به گونه ای باشد که حاشیه عکس یا در زیر یا در بالای مفاصل قرار گیرد. در عکاسی از اشخاص در آتلیه، بدلیل امکان نورپردازی دقیق، میتوان عکسهای مطلوبی تهیه کرد. در این حالت دوربین بروی سه پایه و در برابر موضوع قرار میگیرد. لامپ اصلی در یک سمت موضوع و از روبرو میتابد و لامپ پر کننده در سمت مخالف آن از روبرو. لامپ کوچکی نیز موهای موضوع را روشن میسازد. برای روشن بودن زمینه عکس از یک لامپ پس زمینه استفده میشود. فاصله دوربین تا موضوع نیز مطابق با لنز متفاوت است. اگر لنز نرمال باشد، این فاصله حدودا بین 8/1 تا 4/2 متر خواهد بود.

 
منبع خبر http://akkasaniran.blogfa.com/post/11
امتیاز تیم افرنگ به مطلب ارسال شده :

بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است.

برای خیلی از دوستان و خودم در مورد عکاسی پرتره سئوال پیش میآید که چگونه پرتره بگیریم؟ چه پرتره ای خوب است؟ بغیر از پرتره های فامیلی و خصوصی هدف از پرتره چیست؟ قواعد آن بر چه اساسیست؟ بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است. عکاسی پرتره یکی از شاخه های این رشته است و درضمن خود به سبکهای مختلف منشعب میگردد هرچند اطلاعات زیادی ندارم ولی میدانم نور و کادربندی مهمترین عامل یک پرتره موفق است. اینکه پرتره برای چه مصارفی تهیه میشود (تبلیغاتی،سینمائی،خبری/سیاسی،مجالس و مهمانی و عروسی،هنرهای تجسمی ، مفهومی، اجتماعی، محیطی و ...)نیز خیلی بر محصول نهائی تاثیرگذار است. هر کس که دوربینی دارد حداقل دلخوشیش گرفتن چند عکس از آدمهای اطراف، دوستان، نزدیکان و مجموعه ای از کارهای اجتماعی است. تقریبا همه کنجکاوند بدانند چه پرتره ای زیباتر خواهد شد و قواعد آن چیست؟ به یک پاراگراف مفید دراینباره برخوردم که آقای رحیم دانائی در کتاب آموزش نوین عکاسی خود ذکر کرده بودند، در آینده اگر مطلب مفیدی پیدا کردم باز هم در اینجا خواهم آورد. عکس را پر کنید رابرت کاپا، عکاس معروفی که جانش را در راه کار خود گذاشت،جمله معروفی دارد که می گوید: اگر عکس شما چیز جالبی از آب در نیامده است، علت این است که به سوژه نزدیک نشده اید. این یکی از بهترین توصیه ها جهت برداشتن عکس بهتر است.اگر بنا به دلایلی نمیتوانید به سوژه نزدیک شوید، از یک لنز تله جهت این کار استفاده کنید. در بعضی از حالات مثل عکاسی پرتره با گرفتن عکس بصورت عمودی میتوانید تمام عکس را از سوژه پرکنید و یا پس از چاپ عکس قسمتهای خالی را ببرید. در عکاسی از سوژه های انسانی با کادربندی منظره، مواجه با مقدار زیادی فضای خالی در عکس هستیم جهت عکاسی از این سوژه ها از کادربندی پرتره استفاده کنید. به این وسیله کل عکس پر خواهد شد و فضای اضافی در آن بوجود نخواهد آمد. پیام عکس را واضح بیان کنید در عکسهائی که از یک منطقه وسیع و با لنز واید گرفته می شوند، ممکن است نقاطی از عکس دارای تصویر تار باشند و در اطراف یا کنار سوژه قرار گرفته باشند. وجود چنین نقاط که به فلو معروف هستند، چیزهائی اضافه در عکس میباشند و جهت واضح و روشن بیان کردن عکس میتوان با تغییر محل سوژه و یا دوربین، عکس را بدون آنها انداخت. کادربندی های تکراری از کادربندی های تکراری، مثل سلسله های کوه که در پشت سر هم واقع شده اند، باید خودداری کرد، چرا که تصاویری خسته کننده خواهند بود. به علاوه سعی کنید که کادربندی سوژه را در پائین عکس انجام دهید تا عکس شما دارای عمق بیشتری باشد. کادربندی سوژه های انسانی در عکاسی از یک شخص، نباید کنار عکس، جاهائی از بدن او را که دارای بند هستند قطع کنند. این نقاط عبارتند از گردن،آرنج،کمر،زانو و قوزک پا. این مسئله نکته ای در مورد زیبا شناسی است و همیشه سعی کنید که محل قطع کردن را در پائین و یا بالای این بندها انجام دهید. قرار گرفتن زانوهای افراد در کنار لبه عکس، یکی از دلایل خوب نشدن این عکس است. به علاوه در عکاسی از موضوعات انسانی، هدف از به تصویر کشیدن شخص تا حدی نشان دادن شخصیت او در عکس است، بنابراین در پس زمینه سوژه نباید عناصر شلوغ و گمراه کننده ای وجود داشته باشند که نظر چشم را بخود جلب کنند. چیزی که در این میان مهم است، نشان دادن حالت و تا حدی عواطف دورنی سوژه در تصویر است." و قسمتی از کتاب عکاسی از تاریخ تا تکنیک ترجمه و تالیف آقای فرهاد گشایش: " عکاسی از چهره یک عکس چهره (پرتره) خوب، ارزشی بیش از ثبت چهره ظاهری شخص دارد. عکس چهره اگر خوب و حساب شده گرفته شود،می تواند احساس و عواطف شخص را نشان دهد،حالت روحی وی را آشکار سازد و یا اطلاعات خاصی از وی را بیان کند.حالت قرارگیری شخص در برابر دوربین یا محیطی که شخص در آن قرار گرفته، شاید اساسی نباشد، اما اطلاعات مهمی را درباره کار فرد و شخصیت وی ارائه می دهد. در عکاسی چهره، باید فرد یا موضوع عکس در حالت راحتی قرار بگیرد تا بدین ترتیب عکس طبیعی تر جلوه کند. گاه نیاز است که چندین عکس گرفته شود تا سرانجام عکس مطلوب بدست آید. در نورپردازی چهره اگر از نور پراکنده استفاده شود، عکسبرداری آسانتر خواهد شد. زیرا در این صورت نیاز به تغییر زیادی در نحوه قرارگیری دوربین یا موضوع وجود ندارد. نورپردازی از جوانب موضوع، جلوه ای سه بعدی به تصویر می دهد. هر چقدر نور جانبی ، که نور اصلی است، شدیدتر باشد، بافت و جزئیات چهره برجسته تر میشود وتاثیر بیشتری بر چین و چروکهای صورت خواهد داشت.استفاده از این نورپردازی بستگی به هدف و منظور عکاس خواهد داشت زیرا برخی از افراد مایل نیستند چهره پر چروکشان در عکس ظاهر شود! برای نرم تر شدن سایه ها و از بین رفتن بافت صورت در تصویر باید از نور پراکنده استفاده کرد و یا نور را از روبرو به چهره تاباند. انتخاب دقیق و محیط و عناصر پیرامون فرد، تاثیر زیادی در قدرت بیانی عکس دارد زیرا بیننده، تصویر چهره را در ارتباط با عناصر پیرامونی آن مورد قضاوت قرار میدهد. در مجموع میتوان عکاسی از چهره یا اشخاص را به سه دسته عمده تقسیم کرد: تک چهره رسمی: در این عکسها (همچون عکسهای پرسنلی)، حالت شخص، نور و زمینه عکس را عکاس تعیین میکند و همه چیز بطور کامل تحت کنترل و در اختیار عکاس است. تک چهره غیر رسمی: در این نوع عکاسی، حالت شخص، اشیا پیرامونی و لباسها به گونه ای انتخاب و تنظیم میشوند که حاصل یک عکس طبیعی و عادی باشد. تک چهره غافلگیرانه: در این حالت، عکاس طوری عمل میکند که شخص مورد نظر منوجه وی نشود. لذا در این عکسها حالت شخص کاملا طبیعی است و متوجه عکاس و دوربین نیست. برای گرفتن چنین عکسهائی باید دوربین همیشه در حالتی تنظیم مناسب شود و آماده باشد تا عکاس خیلی سریع و بی آنکه جلب توجه کند، عکسبرداری کند.معمولا استفاده از سرعتهای بالای شاتر مفید است چون در صورت تکان خوردن شخص، عکس خراب نخواهد شد. استفاده از فیلم های با حساسیت بالا مثلا ایزوی 400 توصیه میشود.(در دوربینهای دیجیتال هم بسته به عملکرد و نوع دوربین) ارتفاع دوربین به هنگام عکاسی از اشخاص باید در ارتفاع بینی شخص باشد. اگر قرار است عکس تمام قد باشد، باید دوربین در ارتفاع بالای سینه شخص قرار گیرد.در عکاسی از اشخاص، چون مرکز توجه چهره شخص است، معمولا سعی می شود که زمینه عکس ساده باشد تا از انحراف بیننده جلوگیری شود. نگاه مستقیم شخص سبب جلب توجه بیننده عکس میشود. اگر چشمان موضوع از وضوح کامل برخوردار باشد، هرچند بقیه قسمتهای تصویر کمی خارج از تنظیم باشند،تمام عکس واضح بنظر خواهد رسید. در کادربندی عکس نیز باید توجه داشت که وسط آرنج یا سر زانو در حاشیه پائین عکس قرار نگیرد، زیرا در این صورت، بنظر میرسد که دست یا پا بریده شده اند. در هر صورت نباید حاشیه عکس با مفاصل دست و پا تلاقی کند. بهتر است کادربندی به گونه ای باشد که حاشیه عکس یا در زیر یا در بالای مفاصل قرار گیرد. در عکاسی از اشخاص در آتلیه، بدلیل امکان نورپردازی دقیق، میتوان عکسهای مطلوبی تهیه کرد. در این حالت دوربین بروی سه پایه و در برابر موضوع قرار میگیرد. لامپ اصلی در یک سمت موضوع و از روبرو میتابد و لامپ پر کننده در سمت مخالف آن از روبرو. لامپ کوچکی نیز موهای موضوع را روشن میسازد. برای روشن بودن زمینه عکس از یک لامپ پس زمینه استفده میشود. فاصله دوربین تا موضوع نیز مطابق با لنز متفاوت است. اگر لنز نرمال باشد، این فاصله حدودا بین 8/1 تا 4/2 متر خواهد بود.

 
منبع خبر http://akkasaniran.blogfa.com/post/11
امتیاز تیم افرنگ به مطلب ارسال شده :

مطلبی کوتاه درباره عکاسی چهره (پرتره)

برای خیلی از دوستان و خودم در مورد عکاسی پرتره سئوال پیش میآید که چگونه پرتره بگیریم؟ چه پرتره ای خوب است؟ بغیر از پرتره های فامیلی و خصوصی هدف از پرتره چیست؟ قواعد آن بر چه اساسیست؟

 

بدنبال مطالب و منابعی میگردم و هر از گاهی نقل قولهائی را اینجا خواهم گذاشت. این وبلاگ خصوصی نیست بنام شخص خاصی هم نیست هدف از ایجاد آن گردآوری مطالبی درباره وجه مشترکمان (عکس) است و یک کار خیر، شاید  بروز نمودن آن باعث تلاش بیشتر و پیشرفت خودم شود ولی نمیخواهم سری کتابها و مقالاتی که در دسترس دارم و داریم خصوصی بماند ، بنظرم نشر و بسط علم بهترین کار دنیا و زکات زندگی است.

 

عکاسی پرتره یکی از شاخه های این رشته است و درضمن خود به سبکهای مختلف منشعب میگردد هرچند اطلاعات زیادی ندارم ولی میدانم نور و کادربندی مهمترین عامل یک پرتره موفق است. اینکه پرتره برای چه مصارفی تهیه میشود (تبلیغاتی،سینمائی،خبری/سیاسی،مجالس و مهمانی و عروسی،هنرهای تجسمی ، مفهومی، اجتماعی، محیطی و ...)نیز خیلی بر محصول نهائی تاثیرگذار است.

 

هر کس که دوربینی دارد حداقل دلخوشیش گرفتن چند عکس از آدمهای اطراف، دوستان، نزدیکان و مجموعه ای از کارهای اجتماعی است. تقریبا همه کنجکاوند بدانند چه پرتره ای زیباتر خواهد شد و قواعد آن چیست؟ به یک پاراگراف مفید دراینباره برخوردم که آقای رحیم دانائی در کتاب آموزش نوین عکاسی خود ذکر کرده بودند، در آینده اگر مطلب مفیدی پیدا کردم باز هم در اینجا خواهم آورد.

 

"

عکس را پر کنید

رابرت کاپا، عکاس معروفی که جانش را در راه کار خود گذاشت،جمله معروفی دارد که می گوید: اگر عکس شما چیز جالبی از آب در نیامده است، علت این است که به سوژه نزدیک نشده اید. این یکی از بهترین توصیه ها جهت برداشتن عکس بهتر است.اگر بنا به دلایلی نمیتوانید به سوژه نزدیک شوید، از یک لنز تله جهت این کار استفاده کنید. در بعضی از حالات مثل عکاسی پرتره با گرفتن عکس بصورت عمودی میتوانید تمام عکس را از سوژه پرکنید و یا پس از چاپ عکس قسمتهای خالی را ببرید.

 

در عکاسی از سوژه های انسانی با کادربندی منظره، مواجه با مقدار زیادی فضای خالی در عکس هستیم جهت عکاسی از این سوژه ها از کادربندی پرتره استفاده کنید. به این وسیله کل عکس پر خواهد شد و فضای اضافی در آن بوجود نخواهد آمد.

   

 

پیام عکس را واضح بیان کنید

در عکسهائی که از یک منطقه وسیع و با لنز واید گرفته می شوند، ممکن است نقاطی از عکس دارای تصویر تار باشند و در اطراف یا کنار سوژه قرار گرفته باشند. وجود چنین نقاط که به فلو معروف هستند، چیزهائی اضافه در عکس میباشند و جهت واضح و روشن بیان کردن عکس میتوان با تغییر محل سوژه و یا دوربین، عکس را بدون آنها انداخت.

 

کادربندی های تکراری

از کادربندی های تکراری، مثل سلسله های کوه که در پشت سر هم واقع شده اند، باید خودداری کرد، چرا که تصاویری خسته کننده خواهند بود. به علاوه سعی کنید که کادربندی سوژه را در پائین عکس انجام دهید تا عکس شما دارای عمق بیشتری باشد.

 

کادربندی سوژه های انسانی

در عکاسی از یک شخص، نباید کنار عکس، جاهائی از بدن او را که دارای بند هستند قطع کنند. این نقاط عبارتند از گردن،آرنج،کمر،زانو و قوزک پا. این مسئله نکته ای در مورد زیبا شناسی است و همیشه سعی کنید که محل قطع کردن را در پائین و یا بالای این بندها انجام دهید.

 

قرار گرفتن زانوهای افراد در کنار لبه عکس، یکی از دلایل خوب نشدن این عکس است.

 

 

به علاوه در عکاسی از موضوعات انسانی، هدف از به تصویر کشیدن شخص تا حدی نشان دادن شخصیت او در عکس است، بنابراین در پس زمینه سوژه نباید عناصر شلوغ و گمراه کننده ای وجود داشته باشند که نظر چشم را بخود جلب کنند. چیزی که در این میان مهم است، نشان دادن حالت و تا حدی عواطف دورنی سوژه در تصویر است."

 

و قسمتی از کتاب عکاسی از تاریخ تا تکنیک  ترجمه و تالیف آقای فرهاد گشایش:

 

" عکاسی از چهره

یک عکس چهره (پرتره) خوب، ارزشی بیش از ثبت چهره ظاهری شخص دارد. عکس چهره اگر خوب و حساب شده گرفته شود،می تواند احساس و عواطف شخص را نشان دهد،حالت روحی وی را آشکار سازد و یا اطلاعات خاصی از وی را بیان کند.حالت قرارگیری شخص در برابر دوربین یا محیطی که شخص در آن قرار گرفته، شاید اساسی نباشد، اما اطلاعات مهمی را درباره کار فرد و شخصیت وی ارائه می دهد.

در عکاسی چهره، باید فرد یا موضوع عکس در حالت راحتی قرار بگیرد تا بدین ترتیب عکس طبیعی تر جلوه کند. گاه نیاز است که چندین عکس گرفته شود تا سرانجام عکس مطلوب بدست آید. در نورپردازی چهره اگر از نور پراکنده استفاده شود، عکسبرداری آسانتر خواهد شد. زیرا در این صورت نیاز به تغییر زیادی در نحوه قرارگیری دوربین یا موضوع وجود ندارد. نورپردازی از جوانب موضوع، جلوه ای سه بعدی به تصویر می دهد. هر چقدر نور جانبی ، که نور اصلی است، شدیدتر باشد، بافت و جزئیات چهره برجسته تر میشود وتاثیر بیشتری بر چین و چروکهای صورت خواهد داشت.استفاده از این نورپردازی بستگی به هدف و منظور عکاس خواهد داشت زیرا برخی از افراد مایل نیستند چهره پر چروکشان در عکس ظاهر شود! برای نرم تر شدن سایه ها و از بین رفتن بافت صورت در تصویر باید از نور پراکنده استفاده کرد و یا نور را از روبرو به چهره تاباند.

 

انتخاب دقیق و محیط و عناصر پیرامون فرد، تاثیر زیادی در قدرت بیانی عکس دارد زیرا بیننده، تصویر چهره را در ارتباط با عناصر پیرامونی آن مورد قضاوت قرار میدهد. در مجموع میتوان عکاسی از چهره یا اشخاص را به سه دسته عمده تقسیم کرد:

 

تک چهره رسمی:

در این عکسها (همچون عکسهای پرسنلی)، حالت شخص، نور و زمینه عکس را عکاس تعیین میکند و همه چیز بطور کامل تحت کنترل و در اختیار عکاس است.

 

تک چهره غیر رسمی:

در این نوع عکاسی، حالت شخص، اشیا پیرامونی و لباسها به گونه ای انتخاب و تنظیم میشوند که حاصل یک عکس طبیعی و عادی باشد.

 

تک چهره غافلگیرانه:

در این حالت، عکاس طوری عمل میکند که شخص مورد نظر منوجه وی نشود. لذا در این عکسها حالت شخص کاملا طبیعی است و متوجه عکاس و دوربین نیست. برای گرفتن چنین عکسهائی باید دوربین همیشه در حالتی تنظیم مناسب شود و آماده باشد تا عکاس خیلی سریع و بی آنکه جلب توجه کند، عکسبرداری کند.معمولا استفاده از سرعتهای بالای شاتر مفید است چون در صورت تکان خوردن شخص، عکس خراب نخواهد شد. استفاده از فیلم های با حساسیت بالا مثلا ایزوی 400 توصیه میشود.(در دوربینهای دیجیتال هم بسته به عملکرد و نوع دوربین) ارتفاع دوربین به هنگام عکاسی از اشخاص باید در ارتفاع بینی شخص باشد.

 

اگر قرار است عکس تمام قد باشد، باید دوربین در ارتفاع بالای سینه شخص قرار گیرد.در عکاسی از اشخاص، چون مرکز توجه چهره شخص است، معمولا سعی می شود که زمینه عکس ساده باشد تا از انحراف بیننده جلوگیری شود. نگاه مستقیم شخص سبب جلب توجه بیننده عکس میشود. اگر چشمان موضوع از وضوح کامل برخوردار باشد، هرچند بقیه قسمتهای تصویر کمی خارج از تنظیم باشند،تمام عکس واضح بنظر خواهد رسید. در کادربندی عکس نیز باید توجه داشت که وسط آرنج یا سر زانو در حاشیه پائین عکس قرار نگیرد، زیرا در این صورت، بنظر میرسد که دست یا پا بریده شده اند. در هر صورت نباید حاشیه عکس با مفاصل دست و پا تلاقی کند. بهتر است کادربندی به گونه ای باشد که حاشیه عکس یا در زیر یا در بالای مفاصل قرار گیرد.

در عکاسی از اشخاص در آتلیه، بدلیل امکان نورپردازی دقیق، میتوان عکسهای مطلوبی تهیه کرد. در این حالت دوربین بروی سه پایه و در برابر موضوع قرار میگیرد. لامپ اصلی در یک سمت موضوع و از روبرو میتابد و لامپ پر کننده در سمت مخالف آن از روبرو. لامپ کوچکی نیز موهای موضوع را روشن میسازد. برای روشن بودن زمینه عکس از یک لامپ پس زمینه استفده میشود. فاصله دوربین تا موضوع نیز مطابق با لنز متفاوت است. اگر لنز نرمال باشد، این فاصله حدودا بین 8/1 تا 4/2 متر خواهد بود. "

 http://piks.blogfa.com

عکاسی انتزاعی پدیده جدیدی نیست، و مردم همیشه علاقمند به خلق آثار جدید یا تغییر تکنیک‌های قبلی عکاسی و ارائه آنها به شکلی جدید هستند. یکی از چیزهایی که در حال حاضر خیلی‌ها جذب آن شده‌اند هنر عکاسی از دود و ارائه آن به صورت رنگی است. اگر شما هم از کسانی هستید که می‌خواهید در فضای داخلی خانه با دوربینتان دست به کارهای خلاق و جدید بزنید ادامه این مقاله را بخوانید!

قبل از هر چیز باید بگویم چیزی که باعث شد این مقاله را بنویسم دیدن عکسهای زیبایی از عکاس فوق العاده با استعداد، گراهام جفری، صاحب سایت معروف Sensitive Light بود که عکسهای خاصش از طریق وبلاگ‌ها همه جای دنیا پخش شده است. مصاحبه‌ای را با گراهام ترتیب دادیم تا ببینیم چطور چنین عکسهای دودی ای می گیرد.

قدم اول: هدایت دود

قبل از هر چیز گراهام اشاره کرد که هیچ راه مشخصی برای عکاسی از دود وجود ندارد. مدت زمان زیادی طول کشیده است تا او این تکنیک را بدست آورده است، و دیگر اینکه هر بار تصمیم به گرفتن این عکسها می گرفته، جیزهای جدیدی را می آموخته و یا کشف می‌کرده است.
دو راز اصلی برای دودگرافی وجود دارد، یکی معکوس کردن رنگهای عکس (inverting) و دیگری استفاده از دود خاکستری رنگ است. وی در ادامه توضیح می دهد: "این تکنیک واقعا ساده است. تنها چیزی شما باید هنگام گرفتن عکس روی آن تمرکز کنید این است که تصاویر خوبی از دود ثبت کنید. رنگها به صورت دیجیتال در مرحله بعدی اضافه می‌شوند."
برای تولید بهترین دود ممکن، گراهام از چوبهای عود استفاده می کند. (عود نوعی چوب است که موقع سوختن بوی خوشبوی تند و دود غلیظی تولید می کند. این عودها در عطاری ها به راحتی قابل دسترس هستند.) اگر نتوانستید عود پیدا کنید، هر چوب دیگری که دود غلیظ خاکستری دارد جایگزین مناسبی برای عود می‌باشد.
وقتی دود مناسب را تولید کردید، نوبت به هدایت آن به صورت مستقیم و خطی و بدون پراکندگی و بعد از آن نورپردازی مناسب است. ببینیم خود گراهام در این مورد چه می گوید: "از نظر من نورپردازی‌ای مناسب است که دود را از پس زمینه جدا کند."

به نظر می آید دود به تنهایی یک سوژه جالب است، اما گراهام می گوید که در عکسهایش دود سوژه اصلی نیست، بلکه از آن صرفا به عنوان یک ابزار برای تولید عکسهای غیر معمول استفاده می‌کند: "قصد من عکس گرفتن از دود نیست، بلکه ایجاد تصاویری با استفاده از دود است." این رویکرد بدین معنی است که شما کاملا اجازه دارید که به شکلی خلاق، تا حدی که نیاز است دود را کنترل کنید. تنها چیزی که باید نگران آن باشید این است که چطور یک نتیجه نهایی موثر داشته باشید.

نورپردازی و نوردهی
بهترین راه برای گرفتن عکسهایی خوب از دود، استفاده از یک محیط تمیز با نور قابل کنترل است. استودیو محلی ایده آل است، اما هر جایی که بتوانید یک پس زمینه مشکی داشته باشید نیز کاملا کاربردی است. مهمترین مسئله هنگام عکاسی از دود این است که میزان نور به حدی باشد که بتوان حرکت دود را در هوا نگه داشت یا به عبارتی آن را فریز (Freeze) کرد. این کار را می توان با تاباندن نور زیادی (مثلا نور آفتاب که از پنجره وارد اتاق می شود) یا با استفاده از یک یا چند فلاش انجام داد. هنگامی که از دود عکس می گیرید حواستان باشد هیچ نور اضافی ای به جلوی لنز دوربینتان نتابد، (چون باعث ایجاد درخشش (glare) یا نوعی اثر جرقه مانند خواهد شد.) و همچنین به پس زمینه، چون باعث آشکار و روشن شدن آن می‌شود، و این دلخواه شما نیست.

آسانترین مسئله هنگام عکاسی این است که به دود اجازه بدهید به اختیار خودش بالا بیاید. به جای اینکه عود یا منبع دود را دستکاری کنید، سعی کنید به آرامی نسیمی را در هوا ایجاد کنید تا جریان صاف دود را به هم بزنید. حتی می توانید با برهم زدن این جریان صاف، شکلهای جالبی را تولید کنید: یک خط کش، یک قاشق برعکس و یک ورقه کاغذ را امتحان کنید، آنها را وارد جریان دود کنید و نتیجه را ببینید.
گراهام شرح می دهد: "من به دنبال خطوط و اشکال صاف هستم." برای انجام این کار، او عکسش را با نور خیلی زیاد و دیافراگم کم (و در نتیجه عمق میدان بیشتر) می گیرد. "اگر به دود اجازه بدهید که به طور طبیعی بالا بیاید، این کار خیلی راحت تر می شود."
واضح است که با استفاده از دیافراگم بسته تر برای ثبت دقیق جریان صاف دود، مقدار زیادی از نور را از دست می دهید. این یک مشکل محسوب می شود، چرا که برای فریز کردن دودی که مدام در حال حرکت است، به سرعت شاتر زیادی نیاز دارید. بطور کاربردی، منظور سرعت 250/1 یا بالاتر است. همزمان با این کار، هرگز حساسیت دوربینتان را بالا نبرید، چون جریان صاف و لطیف دود ممکن است توسط مقداری قابل توجهی نویز از بین برود. نیازی به گفتن نیست، اما وقتی همزمان حرف از ISO کم، دیافراگم بسته و سرعت شاتر بالا است، یعنی شما به نور واقعا زیادی نیاز دارید.

من بهترین عکسهایم از دود را با نور 2000 وات از فلاش استودیوی Bowen درحالی که یک سافت باکس جلوی آن نصب شده است گرفته‌ام. من این راه حل را ترجیح می‌دهم چون سافت باکس یک نور تخت و مسطح را می‌دهد. اما وقتی این نور زیاد می‌شود، ممکن است مشکلاتی که ذکر شد، از قبیل روشن شدن پس زمینه و یا تابیدن نور به لنز ایجاد شود، که در این صورت محدود کردن این نور ممکن است سخت شود. من دریافتم که اگر شما خود سافت باکس را کاملا نزدیک به دود قرار دهید، می توانید نتایجی عالی داشته باشید. هر چند عکسهای من به خوبی عکسهای گراهام نیستند. روش او متفاوت است: "برای تمامی مقاصد کاربردی، نوری که برای روشن کردن دود استفاده می شود، از یک فلاش استودیو که یک اسنوت (Snoot) روی آن سوار شده است و کنار یا پشت دود یا جایی بین این دو محل قرار داده می شود تولید می شود. (اسنوت، وسیله‌ای است که روی فلاش نصب می شود و نور را به شکلی خاص متمرکز می کند. نتیجه این تمرکز، چیزی شبیه به نور چراغ قوه است، یک دایره کوچک نوری که نقطه خاصی از فضا یا مثلا دیوار را روشن می‌کند. برای اطلاعات بیشتر به این لینک  http://www.trademe.co.nz/Electronics-photography/Camera-accessories/Flashes-lighting/auction-155451624.htm مراجعه کنید.)

یک نکته مهم در مورد نور سنجی: اگر شما می خواهید با فلاش های خارجی (external) کار کنید، شاید نیاز باشد تا در حالت تمام دستی عکاسی کنید. بعید به نظر می رسد که نور سنج داخلی شما بتواند شما را در این مورد کاملا راضی کند. به علاوه، کنترل دقیق نور برای این کار کاملا حیاتی است. شما باید خروجی فلاش و دیافراگم را طوری تنظیم کنید که روشن ترین قسمت دود، تقریبا سفید باشد، اما نه به طور کامل. می دانید که اوراکسپوز، جزئیات را از بین می برد و در ضمن، هنگامی که تصویر را معکوس (invert) می کنید، سیاهی بیش از حدی در دود به وجود می آید که آن را از حالت طبیعی خارج می کند. از سوی دیگر، آندر اکسپوز یا نوردهی کم، باعث می شود که تفاوت بین دود و پس زمینه به سختی احساس شود. پس حواستان به این نکته باشد.
وقتی دارید عکس می گیرید، به خاطر داشته باشید که اتاق دارای تهویه مطبوع باشد. نه به خاطر اینکه دود به شما ضرر می رساند (البته اگر دود را تنفس کنید و به مقدار کافی وارد چشمتان شود و... ممکن است همین اتفاق هم بیافتد!)، بلکه طبق گفته گراهام: "همچنان که هوای اتاق مملو از دود پراکنده شده می شود، تصاویر شما ممکن است نور، شارپنس و کنتراست را از دست بدهند.

کنترل دیجیتالی
حالا که عکسهایتان را گرفتید، وقت آن است که کار با تاریکخانه دیجیتالتان را شروع کنید. عکستان را طوری که از نظرتان مناسب است برش دهید، بعد با استفاده از Curve و Level کنتراست عکسهایتان را تنظیم کنید. اطمینان حاصل کنید که پس زمینه کاملا مشکی باشد (در فتوشاپ هنگامی که دارید میله تنظیم Levels برای رنگ مشکی را حرکت می دهید، کلید Alt را نگه دارید. این کار یک پیش نمایش از نتیجه ای را که قرار است بدست بیاید نشان می‌دهد). بنابراین وقتی عکس را معکوس (invert) می‌کنید، پس زمینه شما کاملا به رنگ سفید در می‌آید.
وقتی که خیالتان از بابت پس زمینه راحت شد، عکستان را معکوس کنید، تصمیم اینکه پس زمینه سفید یا سیاه بهتر است با خود شما است. به چیزی که خودتان ترجیح می دهید فکر کنید، اما اغلب پس زمینه های سفید تاثیر بسیار بیشتری دارند. اگر در پس زمینه، گرد و خاک، نقاط روشن یا ردی از دود مشاهده می کنید، از یک برس با همان رنگ (سیاه یا سفید) یا ابزار clone استفاده کنید تا از شر آن خلاص شوید.
برای رنگ دادن به دود، از ابزار رنگ مایه (hue) یا ابزار اشباع (saturation) استفاده کنید. می توانید به راحتی با یک حرکت رنگ را به کل تصویر اعمال کنید، چون رنگ سفید یا سیاه خالص پس زمینه هیچ تاثیری از این ابزار نمی گیرد. (اگر دیدید پس زمینه هم تغییر کرد، پس قبل از اعمال رنگ باید پس زمینه را مجددا اصلاح کنید.) با استفاده از دستور "feather selection" و ایجاد یک شیب در انتخاب بخشی از تصویر، می توانید بخشی از کل عکس را رنگ کنید، یا از چندین رنگ استفاده نمائید. حالا با استفاده از ابزار hue و saturation می توانید تنها بخشی از دود را رنگ کنید. جذاب است! نه؟

http://graphic.ir

بهترین عکاسان جهان در طول تاریخ

ما در این قسمت سعی بر این داریم تا تعدادی از بهترین عکاسان جهان را به شما معرفی کرده و این لیست را به کمک خودتان گسترش دهیم.
بهترین عکاسان تمام دوره ها؟ قطعا لیست جامعی وجود نخواهد داشت. اما در این قسمت سعی بر این داریم تا تعدادی از بهترین عکاسان جهان را به شما معرفی کرده و این لیست را به کمک خودتان گسترش دهیم. احتمالا تا کنون با این قبیل مطالب برخورد داشته اید که به معرفی عکاسان مشهور پرداخته بودند، اما هدف در این مطلب معرفی بهترین هاست.
Art Wolfe
عکاس طبیعت و مجری تلویزیونی محبوب کسی که عکس هایش از حیات وحش، منظره ها و فرهنگ های بومی از زیبایی و گوناگونی دنیای طبیعت تجلیل می کند.
Garry Winogrand
یکی از عکاسان خیابانی فوق العاده دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ میلادی است. عکس های Winogrand از زندگی روزمره شهری پیچیده، عمیق و گاهی طنز است.
Mario Testino
یکی از مشهورترین عکاسان جهان است. از او بار ها برای عکس های فشن خیره کننده اش و کمپین های تبلیغاتی اش برای Gucci و Dolce & Gabban تجلیل شده است.
Alfred Stieglitz
عکاسی پیشگام، ترقی دهنده خستگی ناپذیر کار دیگران و شخصی بسیار مهم و تاثیرگذار در توسعه عکاسی و مورد قبول واقع شدنش به عنوان یک فرم جدی هنری.

                       

Eugene Smith
عکاس مشهور مصالحه ناپذیر آمریکایی، او عکاس خبری (فوتوژورنالیست) است که از نبرد جنگ جهانی دوم عکاسی کرده است.
Sebastiao Salgado
Salgado شغل موفق خود به عنوان یک اقتصاد دان را در سال ۱۹۷۳ رها کرد تا عکاس خبری شود و از آن زمان پروژه های متعددی را در سراسر دنیا انجام داده است، که فقر و نابرابری اجتماعی را در بر می گیرد.
Man Ray
بسیار خلاق، الهام گرفته از سبک سورئالیسم، شخصی که بیشتر عکس های مشهورش نتیجه آزمایشاتش روی فوتوگرام ها بود.
Irving Penn
عکاس آمریکایی، به طور گسترده ای برای پرتره های استودیوییش، عکاسی از اجسام بی جان و کارهای فشنش تحسین شده است. عکس هایش با دقت زیادی ترکیب بندی شده اند و با توجه زیادی به جزئیات گرفته شده اند.
Arnold Newman
مشهور به پدر عکاسی محیطی (environmental photography) است، Newman ترجیح می داد تا در خانه سوژه یا محل کارش از او عکس بگیرد و از محیط اطرافش برای افزودن بینش به شخصیت سوژه استفاده کند.
Annie Leibovitz
شاید بتوان گفت مشهورترین عکاس پرتره ای که امروز کار می کند، Leibovitz از افراد نامدار بسیاری عکاسی کرده است. اغلب استادانه و مبتکرانه.
Neil Leifer
عکاس ورزشی تحسین برانگیز که در دهه ۱۹۶۰ عکس های برجسته ای از محمد علی کلی گرفته و بعد ها برای ۴۰ عدد از جلد های مجله تایم (Time magazine) عکاسی کرده است.
Frans Lanting
عکاس طبیعت اهل هلند و مشارکت کننده نشنال جئوگرافیک (National Geographic) که کارهایش روی سیاست های دولت در مورد حفاظت از منابع طبیعی مستقیما تاثیرگذار بوده است.
Michael Kenna
عکس های تک رنگش با ساده گرایی (مینیمالیست) از طبیعت، اغلب در مکان های دور و استفاده از نوردهی های طولانی روی عکاسان بیشمار دیگری تاثیر گذاشته است.
Yousuf Karsh
آمریکایی – کانادایی، مشهور به خاطر نورپردازی خیلی دقیقش، شخصی است که مشهورترین عکاس پرتره دوره خود شد. عکس پرتره برجسته او از Winston Churchill در سال ۱۹۴۱ شهرت دارد.
Lewis Hine
عکاس مستند و فعال اجتماعی که عکس های تکان دهنده اش از شرایط کارخانه ها در آمریکا و کار کشیدن از کودکان تاثیر مستقیمی روی قانون استخدام ایالات متحده (US) داشته است.
Anne Geddes
عکاس پرتره استرالیایی که به خاطر عکس های فانتزیش از کودکان و مادران، نقد و تحسین شده است، موفقیت تجاری فوق العاده ای داشته که بیش از ۱۸ میلیون جلد از کتابش فروش رفته است.
Brassaii
عکاس و مجسمه ساز مجارستانی شخصی که برای عکس هایش از پاریس در دهه ۱۹۳۰ شهرت بین المللی یافت، عکس هایی که در کتابش «Paris by Night» نمایش داده شده اند.
David Bailey
یکی از نقش های برجسته نسل جدید عکاسان برجسته دهه ۱۹۶۰ میلادی، بیشتر برای عکس های فشن و پرتره اش (Krays, Beatles) شهرت دارد، امروزه هم فعالیت دارد.
Ansel Adams
بسیار تاثیر گذار، استاد عکاسی تک رنگ (monochrome) منظره. بخشی از شهرت وی به عکس هایش از تجلیل زیبایی و عظمت پارک ملی Yosemite و سیستمش « Zone system» برای محاسبه دقیق نوردهی باز می گردد.
این مطلب را با جمله ای از Arnold Newman به پایان می بریم: «ما عکس ها را با دوربین هایمان نمی گیریم، بلکه با قلب و ذهنمان می گیریم».
مقالات آفتاب
تکامل دوربین فیلم‌برداری

دوربین‌های ویدئویی از سال 1984 در فرانسه به تولید انبوه رسید و امروزه میلیون‌ها دستگاه از آن‌ها در این کشور وجود دارد. نخست، نسلی از دل‌باختگان تصویر پدید آمد که حاضر بودند مبالغ زیادی برای فرونشاندن عطش خود در تهیه‌ی قطعات کوتاه یا تخیلی از سنتی‌ترین تا شخصی‌ترین موضوع‌ها سرمایه‌گذاری کنند.
چندی پیش در عرض پنج سال بیش از یک و نیم میلیون دوربین ویدئویی در فرانسه به فروش رفت. با وجود بهای گزاف و جنگ استانداردها، ویروس ویدئو نشر پیدا می‌کند. هوادارانش با تخصیص بودجه‌های هنگفت برای ساختن سینمای خصوصی در تلویزیون شخصی، از این پس روز به روز بیش‌تر می‌شوند. اینان از فیلم‌های مستند خانوادگی شروع می‌کنند و به تهیه‌ی فیلم‌های کوتاه و حتی آثار تخیلی دست می‌زنند.
پدرانِ نُنُرپرور، دوربین الکترونیکی در دست، دائماً به ثبت جست و خیزهای کودکان خود می‌پردازند. دل‌دادگانی که خود را همتای تروفو (فیلم‌ساز فرانسوی) یا وودی آلن (فیلم‌ساز و هنرپیشه‌ی امریکایی) می‌پندارند، از «نغمه‌های خوش‌بختی» خویش فیلم می‌گیرند. جهان‌گردان، خویشتن را در میدانگاه سنت مارک شهر ونیز یا روی پله‌های ساکره کور، محله‌ی مون مارتر پاریس، جاودانه می‌سازند. طی بیش از نیم قرن، مردم به سینما می‌رفتند. از سال‌های 1980، شروع به بردن سینما به خانه‌ی خود کردند. با دوربین ویدئویی، هر کسِ تازه‌کار یا حرفه‌ای می‌تواند از این پس با سهولتی شگفت‌انگیز، تصاویری عالی بگیرد و آن‌ها را فوراً بر روی پرده‌ی تلویزیون تماشا کند. این دوربین که تلفیقی آرمانی از طرز کاری تازه و تکنولوژی‌ای پیش‌رفته است، با کنار زدن فیلم‌های لرزان زمان کودکی و نورافکن‌های دست و پاگیر، در پرتو خاطرات حسرت‌بار، اکنون توجه انبوه مردم را به خود جلب کرده است


                                

تکامل دوربین فیلم‌برداری
دوربین‌های ویدئویی از سال 1984 در فرانسه به تولید انبوه رسید و امروزه میلیون‌ها دستگاه از آن‌ها در این کشور وجود دارد. نخست، نسلی از دل‌باختگان تصویر پدید آمد که حاضر بودند مبالغ زیادی برای فرونشاندن عطش خود در تهیه‌ی قطعات کوتاه یا تخیلی از سنتی‌ترین تا شخصی‌ترین موضوع‌ها سرمایه‌گذاری کنند. سپس ویروس اشاعه یافت. حال دوربین ویدئویی عملاً دارد جای دوربین عکاسی خانوادگی را می‌گیرد، و این پدیده با کاهش روزافزون بهای دوربین ویدئویی گسترشی روزافزون پیدا می‌کند.
دوربین ویدئویی، چنان که از نامش بر می‌آید، ترکیبی از یک دوربین فیلم‌برداری و یک ضبط مغناطیسی است. اولی تصاویری می‌گیرد که روی دومی ضبط می‌شود.
هشتاد و اندی سال پیش، تلویزیون وارد صحنه شد. در آن زمان، دوربین فیلم‌برداری، افزاری دست و پاگیر و اختراع یک انگلیسی به نام جان برد بود که طبله‌ای گردان و سلولی حساس به نور برای تولید تصویر سی سطری ناهنجار داشت.
بیست سال پس از آن در 1952، دوربین‌ها لامپ الکترونی بزرگی به نام اورتیکن (Orthicon) به کار بردند که عدسی‌های بسیار بزرگی را برای وضوح تصویر لازم داشت. میانگین عمر آن‌ها حدود صد ساعت بود و اغلب در حین عمل از کار می‌افتادند. حساسیت آن‌ها به رنگ قرمز چنان کم بود که هنرپیشه ناچار ماتیک سیاه به کار می‌برد.
اولین لامپ تحلیلگر که در ویدئوهای سیار به کار می‌رفت و ویدیکن (Vidicon) نام داشت در پایان دهه‌ی پنجاه ظاهر شد. این لامپ که کاملاً کوچک‌تر، ده بار ارزان‌تر، و دارای عمری چهل بار درازتر بود، نخستین لامپی بود که ساخت تصویر رنگی را در تلویزیون امکان‌پذیر ساخت. با پیدایش پلومبیکُن (Plumbicon) در سال‌های 1960 که مواد فوتورسانایی حساس‌تر به کار می‌برد و در زمان پاسخی کوتاه‌تر تصویر واضح‌تری می‌داد، گامی به پیش برداشته شد. اما در دوربین‌های فیلم‌برداری حرفه‌ای، برای جدا کردن علامت نوری از علائم رنگ (سه رنگ اصلی قرمز، سبز، و آبی) سه یا چهار لامپ ضرورت دارد.
کمی بعد، ژاپنی‌ها با لامپی یگانه، دوربین فیلم‌برداری سیاه و سفید جمع و جوری را طراحی کردند و ده سال پس از آن در سال‌های 1970، دوربین فیلم‌برداری ویدئویی رنگی کوچکی همراه با یک ضبط سیار به صحنه آمد. اما ده سال دیگر وقت لازم بود تا دوربین ویدئویی طراحی شود و دوربین فیلم‌برداری همراه صدابردار، تأیید فراگیر و عام بیابد. عدسی با فاصله کانونی متغیر، دستاورد 1983 است. در اکتبر، میشل پاربو، خبرنگار و فیلم‌بردار فرانسوی، از جزیره‌ی گرانادا فیلم پیاده شدن امریکاییان را به ارمغان آورد که یک گزارش هیجان‌انگیز روزنامه‌نگارانه و در عین حال فنی است. برای بار نخست، یک خبرنگار، با استقلال کامل در فیلم‌برداری، به یاری دوربین تازه‌ی سونی به تنهایی کار کرد. اولین دوربین ویدئویی به وزن هشت کیلوگرم پا به جهان گذاشت.
تکامل دوربین فیلم‌برداری
امروزه مدل‌های حرفه‌ای معادلش وزنی به مراتب کم‌تر (در حد چند صد گرم یا کم‌تر) دارند. در کم‌تر از ده سال، الکترونیک ژاپنی پیش‌رفتی نمایان کرد، به ویژه JVC و سونی که پیش‌تازان قلمرو دوربین‌های الکترونی حرفه‌ای استودیو و خبرنگاری‌اند...
... پس از چند سال مبارزه‌ی علنی و تقسیم تقریباً مساوی بازار جهانی بین هشت میلیمتری و VHS، جنگ اندازه‌ها کمی آرام گرفت... از 1985، میزان فروش تقریباً هر سال دو برابر شده است. میانگین قیمت نیز در همین مدت به نزدیک پنجاه درصد کاهش یافته است.
مصرف این دوربین‌ها اساساً چهار نوع است: حرفه‌ای، خانوادگی، ورزشی، و مسافرتی. صنعت الکترونیک با ترکیب کردن و کوچک ساختن، مصرف کنندگان را به سوی ارتباط الکترونی نوع مطلقی که انسان را به سرسام دچار می‌سازد سوق می‌دهد. شاهد بودیم که چگونه پاره‌ای از کارشناسان، ورود مینی دوربینی را شامل یک تلویزیون و یک فرستنده – گیرنده‌ی ماهواره‌ای نوید می‌دادند.

 ترجمه: حمید وثیق زاده انصاری
منبع:راسخون
عکاسی مینیمال

در تعاریف آمده است که اساس هنر مینیمال خلاصه گرایی در فرم و تاکید بر محتوا ی اثر است و پیش از آنکه به احساسات شخصی و بیان آنها علاقه مند باشد،سعی دارد از قوانین فیزیک و ریاضی و استعاره و نشانه در خلق آثار استفاده کند.
عکاسی مینیمالیسم :

عکاسی مینیمالیستی یک هنر کمتر شناخته شده است. بهره گیری از  تصاویر آرام ،  متمرکز ساختن  کادر در عناصر اصلی برای خلق ترکیبی بی نقص، صراحت بیان و سادگی از ویژگیهای این سبک از عکاسی است.

این سبک از عکاسی با طرح یک چالش با  تنطیم یک یا دو عنصر و حذف تمام اضافات در کادر به بیان یک موضوع  و پیام می پرداد.

                                 

در تعاریف آمده است که اساس هنر مینیمال خلاصه گرایی در فرم و تاکید بر محتوا ی اثر است و پیش از آنکه به احساسات شخصی و بیان آنها علاقه مند باشد،سعی دارد از قوانین فیزیک و ریاضی و استعاره و نشانه در خلق آثار استفاده کند.

بنابراین می توان عنوان کرد که یک مکتب هنری است، مکتبی که اساس آثار و بیان خود را بر پایه سادگی بیان روش‌های ساده و خالی از پیچیدگی معمول فلسفی و یا شبه فلسفی بنیان گذاشته‌است.ویژگیهای یک عکس مینیمال:

۱- توجه بیننده را به شدت جلب می‌کند: برای تاکید بر روی یک سوژه یا قسمت کوچکی از عکس، راه‌های مختلفی وجود دارد از جمله کم کردن عمق میدان. اما هیچ کدام مثل از کادر حذف کردن نقاط دیگری که توجه بیننده را از سوژه‌ی اصلی پرت می‌کنند جواب نمی‌دهد.

۲- این عکس‌ها از نظر تجاری حکم طلا را دارند: اگر اهل فروش عکس‌هایتان هستید بدانید که عکس‌های مینی‌مالیستی خیلی خریدار دارند. یکی از مهم‌ترین دلایلش این است که عکس‌های مینی‌مال فضای کافی برای افزودن متن تبلیغاتی را دارند.

۳- عکاسی مینیمالیستی چالش‌برانگیز است: هر کسی می‌تواند یک دوربین بردارد و برای خودش فرت و فرت از این طرف و آن طرف عکس بگیرد. اما برخورد با یک منظره به نیت گرفتن یک عکس مینی‌مالیستی سخت‌تر است. باید محل درست را پیدا کنید، نقشه بکشید و درست زمان‌بندی کنید تا سوژه‌ی اصلی‌تان در جای مناسب قرار بگیرد. این چیزها حتی برای عکاسان باتجربه هم چالش‌برانگیزند.

- سادگی و ایجاز.

- تکرار و سریال گونه بودن.

- کاهش شی به اشکال اصلی هندسی، دقیق، خشک وبا کناره های تیز و استفاده از فرمهای واحد.

- استفاده از رنگهای عموماَسرد و صنعتی.

- نفی مفاهیم عمیق فلسفی، سیاسی و اجتماعی .

- نفی هر گونه تاریخ گرایی و تاکید بر ادراک مستقیم، یکباره و کلی، مواجهه بیننده با شی.

از نکات قابل توجه ی این سبک از عکاسی است.

منابع :

باشگاه عکاسان جوان
لوسی اسمیت، ادوارد. آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. ترجمهٔ سمیع آذر، علی رضا. چاپ اول. تهران: نظر، ۱۳۸۰.
وود، پُل. هنر مفهومی. ترجمهٔ فرزین، مدیا. چاپ اول. تهران: نشرهنرایران، ۱۳۸۴.
پاکباز، رویین، دایرة المعارف هنر، انتشارات فرهنگ معاصر، تهران ۱۳۸۵،
بارت، جان؛ چند کلمه در باره ی مینی‌مالیسم؛ مریم نبوی‌نژاد؛ فصلنامه زنده رود؛ اصفهان، شمارهٔ ۱۴. ۱۵و ۱۶.پاییز ۱۳۷۵
عکاسی مینیمال

در تعاریف آمده است که اساس هنر مینیمال خلاصه گرایی در فرم و تاکید بر محتوا ی اثر است و پیش از آنکه به احساسات شخصی و بیان آنها علاقه مند باشد،سعی دارد از قوانین فیزیک و ریاضی و استعاره و نشانه در خلق آثار استفاده کند.
عکاسی مینیمالیسم :

عکاسی مینیمالیستی یک هنر کمتر شناخته شده است. بهره گیری از  تصاویر آرام ،  متمرکز ساختن  کادر در عناصر اصلی برای خلق ترکیبی بی نقص، صراحت بیان و سادگی از ویژگیهای این سبک از عکاسی است.

این سبک از عکاسی با طرح یک چالش با  تنطیم یک یا دو عنصر و حذف تمام اضافات در کادر به بیان یک موضوع  و پیام می پرداد.

                                 

در تعاریف آمده است که اساس هنر مینیمال خلاصه گرایی در فرم و تاکید بر محتوا ی اثر است و پیش از آنکه به احساسات شخصی و بیان آنها علاقه مند باشد،سعی دارد از قوانین فیزیک و ریاضی و استعاره و نشانه در خلق آثار استفاده کند.

بنابراین می توان عنوان کرد که یک مکتب هنری است، مکتبی که اساس آثار و بیان خود را بر پایه سادگی بیان روش‌های ساده و خالی از پیچیدگی معمول فلسفی و یا شبه فلسفی بنیان گذاشته‌است.ویژگیهای یک عکس مینیمال:

۱- توجه بیننده را به شدت جلب می‌کند: برای تاکید بر روی یک سوژه یا قسمت کوچکی از عکس، راه‌های مختلفی وجود دارد از جمله کم کردن عمق میدان. اما هیچ کدام مثل از کادر حذف کردن نقاط دیگری که توجه بیننده را از سوژه‌ی اصلی پرت می‌کنند جواب نمی‌دهد.

۲- این عکس‌ها از نظر تجاری حکم طلا را دارند: اگر اهل فروش عکس‌هایتان هستید بدانید که عکس‌های مینی‌مالیستی خیلی خریدار دارند. یکی از مهم‌ترین دلایلش این است که عکس‌های مینی‌مال فضای کافی برای افزودن متن تبلیغاتی را دارند.

۳- عکاسی مینیمالیستی چالش‌برانگیز است: هر کسی می‌تواند یک دوربین بردارد و برای خودش فرت و فرت از این طرف و آن طرف عکس بگیرد. اما برخورد با یک منظره به نیت گرفتن یک عکس مینی‌مالیستی سخت‌تر است. باید محل درست را پیدا کنید، نقشه بکشید و درست زمان‌بندی کنید تا سوژه‌ی اصلی‌تان در جای مناسب قرار بگیرد. این چیزها حتی برای عکاسان باتجربه هم چالش‌برانگیزند.

- سادگی و ایجاز.

- تکرار و سریال گونه بودن.

- کاهش شی به اشکال اصلی هندسی، دقیق، خشک وبا کناره های تیز و استفاده از فرمهای واحد.

- استفاده از رنگهای عموماَسرد و صنعتی.

- نفی مفاهیم عمیق فلسفی، سیاسی و اجتماعی .

- نفی هر گونه تاریخ گرایی و تاکید بر ادراک مستقیم، یکباره و کلی، مواجهه بیننده با شی.

از نکات قابل توجه ی این سبک از عکاسی است.

منابع :

باشگاه عکاسان جوان
لوسی اسمیت، ادوارد. آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. ترجمهٔ سمیع آذر، علی رضا. چاپ اول. تهران: نظر، ۱۳۸۰.
وود، پُل. هنر مفهومی. ترجمهٔ فرزین، مدیا. چاپ اول. تهران: نشرهنرایران، ۱۳۸۴.
پاکباز، رویین، دایرة المعارف هنر، انتشارات فرهنگ معاصر، تهران ۱۳۸۵،
بارت، جان؛ چند کلمه در باره ی مینی‌مالیسم؛ مریم نبوی‌نژاد؛ فصلنامه زنده رود؛ اصفهان، شمارهٔ ۱۴. ۱۵و ۱۶.پاییز ۱۳۷۵

 

آموزش عکاسی: تنظیمات دوربین برای عکاسی در شب

در این مطلب به شما نکات و تنظیمات کلیدی عکاسی در شب را آموزش خواهیم داد تا بتوانید عکسهای فوق العاده ای بگیرید. ما نه تنها تنظیمات مناسب برای عکاسی در شب را به شما خواهیم گفت، بلکه نکاتی راجع به کنترل کردن رنگها، برنامه ریزی برای عکاسی و… را هم بررسی می کنیم.
بیرون رفتن در شب و عکاسی در هوای تاریک یکی از هیجان ترین راه ها برای پیشرفتتان در شاخه های مختلف عکاسی است.
با عکاسی در شب می توانید دنیای دیگری را به نمایش بگذارید، و به عکس رضایت بخش تری دست پیدا کنید تا اینکه در طلوع و یا غروب عکاسی کنید و به نتیجه ای قابل پیش بینی برسید.
خبر خوب این شاخه از عکاسی این است که به وسایل گران قیمتی نیاز ندارید. دوربین های حرفه ای DSRL قابلیت کاملی برای گرفتن این عکسها دارند، حتی ارزانترین و ابتدایی ترین آنها. حتی به لنز گران قیمتی هم احتیاج ندارید، تمامی لنز ها و دوربین های DSLR برای گرفتن عکسهایی روشن و رویایی مناسب هستند.
عکاسی در شب، عکاسی از پشت دوربین با دیدن صفحه ای تاریک و حدس زدن کادر نیست. برای شروع از ماه کامل استفاده کنید تا فضای نسبتاً روشنی داشته باشید و بتوانید کادر بندی کنید.
نور ماه، نوری طبیعی، سفید و بزرگ است که قسمت بزرگی از زمین را روشن میکند. برای شروع مکان مورد علاقه تان را انتخاب کنید که با ماشین بتوانید به راحتی به آنجا بروید و پیاده روی زیادی لازم نداشته باشد.
دوربین را روی سه پایه بگذارید، و آن را در حالت دستی تنظیم کنید تا بتوانید کنترل بیشتری روی تنظمیات دوربین داشته باشید، و مقدار دیافراگم را باز انتخاب کنید (برای مثال f/۴).

                   

همچنین برای روشن شدن عکس باید ایزوی بالایی انتخاب کنید (مانند ISO ۸۰۰) و سرعت شاتر هم باید چیزی نزدیک به ۳۰ ثانیه باشد تا عکستان نور لازم را داشته باشد. شاتر را با استفاده از یک کنترل از راه دور فشار دهید تا از داشتن عکسی با جزئیات و روشنایی بسیار بالا شگفت زده شوید.
اگر به دنبال یک عکس کیهانی واقعی هستید، در شب های تاریک از آسمان عکس بگیرید. در شبهایی که ماه خیلی در آسمان پیدا نیست نور بسیار کمتری خواهید داشت اما می توانید با بالا بردن مقدار ایزو این تاریکی را جبران کنید.
مقدار ایزو ۳۲۰۰ را انتخاب کنید. با این کار در عکستان می توانید هزاران ستاره را ثبت کنید، اما از دوربین انتظار نداشته باشید تا تمامی جزئیات را نشان دهد!
وقتی می خواهید عکسهایتان را با استفاده از کامپیوتر ویرایش کنید بیم استفاده از نرم افزار های کاهش دهنده نویز را نداشته باشید و از آنها استفاده کنید. اکثر نرم افزارهای تبدیل فرمت RAW مثل Adobe Camera Raw قدرت قابل ملاحظه ای در زمینه کاهش نویز عکس دارند. با استفاده از Luminance در Adobe Camera Raw می توانید به راحتی و با خیال راحت نویز را کاهش دهید بدون اینکه از جزئیات عکستان چیزی کم شود.
کم کردن نویز را در دو مرحله امتحان کنید: یک بار روی فایل با فرمت Raw و یک بار دیگر در Photoshop CS با استفاده از ابزار Noise Reduction، که به شما این امکان را می دهد که در کانال های رنگی مجزا مقدار نویز را کنترل کنید. گاهی متوجه می شوید که یک کانال رنگی خاص نویز بیشتری تولید کرده است.
اگر Noise Reduction در Photoshop هم شما را راضی نکرد، می توانید دفعه بعد که خواستید عکس بگیرید یک عکس تاریک بگیرید و آن را از عکسهای بعدی کم کنید.
فایل عکس تاریک و عکسی که می خواهید آن را ویرایش کنید را در Photoshop اجرا کنید. عکس تاریک را در لایه ای بالای لایه ای که می خواهید ویرایش کنید کپی کنید و نوع لایه را به Difference تغییر دهید.
ممکن است در تجربه اول عکاسی در شب موفق نباشید، اما بعد از کسب کمی تجربه و درک بیشتر از عکاسی در شب، این سبک عکاسی می تواند برایتان بسیار پربار باشد. با تکنیک های خوب و مهارت خوب در ویرایش عکس می توانید عکسهای خارق العاده ای خلق کنید.
تنظیماتی که در عکاسی شب باید آنها را رعایت کنید
در ادامه به تنظیماتی اشاره می کنیم، که در عکاسی شب به شما کمک خواهند کرد.
عریض عکاسی کنید
تا جای ممکن دیافراگم را باز بگذارید. اگر لنزهای Prime با دیافراگم باز ندارید ( مانند ۲۴mm یا ۳۶mm با f/۱.۴ ) می توانید از f/۴ هم نتیجه خوبی بگیرید. در طول روز با لنزتان عکس بگیرید تا ببینید با دیافراگم باز چقدر عکستان واضح خواهد بود.
ISO بالا
حساسیت دوربین به نور را با بالا بردن مقدار ISO بیشتر کنید. اگر نور مهتاب باشد، نیاز ندارید از ۱۶۰۰بالاتر بروید. اما اگر در شرایطی کاملاً تاریک عکاسی می کنید می توانید تا ISO ۳۲۰۰ هم انتخاب کنید، تا ستاره هایی درخشان با کمی روشنایی در آسمان داشته باشید.
سرعت شاتر را تعیین کنید
مطمئن شوید که سرعت شاتر بالا تر از ۳۰ ثانیه نباشد، اگر سرعت شاتر بالا تر از ۳۰ ثانیه باشد ممکن است کمی از حرکت ستاره ها در عکس ثبت شود و از شفافیت آنها کم شود. با استفاده از Self Timer (تایمر خودکار) و یا شاتر سیمی/بیسیم از کوچکترین لرزش دوربین هنگام فشردن دکمه شاتر جلوگیری کنید.
رنگها را کنترل کنید
اگر تعادل رنگ سفید (White Balance) دوربین را در حالت خودکار قرار دهید، عکسهای شب شما به رنگ آبی خواهند زد.
دلیل آن این است که بر خلاف چشم شما که شب را سیاه و تا حدی تک رنگ می بیند، دوربین آسمان را همچنان آبی می بیند.
با عکاسی در فرمت Raw می توانید در مرحله ویرایش عکس این مشکل را برطرف کنید. همچنین می توانید برای بهبود رنگها در عکس مقدار تعادل رنگ سفید را به صورت دستی کمی گرم تر کنید (مقداری نزدیک به ۵۰۰۰K می تواند مناسب باشد) که در این صورت عکستان رنگهای طبیعی تری خواهد داشت.
در عین حال حواستان باشد تا زیاد مقدار تعادل رنگ سفید را افزایش ندهید. اگر اینکار را بکنید زمین به شکل غیر طبیعی ای به سمت زرد و قهوه ای تغییر رنگ خواهد داد، که از آن رنگ آبی که صحبت شد هم بدتر است.
آخرین نکات برای عکاسی در شب
در ادامه به نکات تکمیلی عکاسی شب اشاره خواهیم کرد.
برای عکستان برنامه ریزی کنید
اگر در شهر زندگی می کنید، بهتر است تا حد ممکن از چراغهای خیابان دور شوید. اگر نتوانید از این چراغ ها دوری کنید خواهید دید که این چراغ ها در عکس به شکل نور های زرد پر نور و نامطلوبی ثبت خواهند شد. برای نتیجه بهتر در حد امکان از فضای خیابانی دوری کنید.
قبل از عکس گرفتن فوکوس کنید
دوربین را از حالت فوکوس خودکار بردارید و روی بینهایت فوکوس کنید. کوچکترین لغزشی در این زمنیه می تواند فوکوس عکستان را با مشکل مواجه کند. بعد از گرفتن اولین عکس از طریق LCD دوربین فوکوس عکستان را بررسی کنید.
از محکم بودن پایه دوربین اطمینان حاصل کنید
از سوار شدن محکم سه پایه دوربین در مکانی ثابت اطمینان حاصل کنید، ترجیحاً سه پایه را بر روی زمین سنگی قرار دهید. این امر باعث می شود کوچکترین لرزش و تکانی به دوربین وارد نشود. اگر سه پایه محکمی ندارید کیف دوربینتان را از قسمت وسط سه پایه آویزان کنید تا به سنگین شدن آن کمک کند.
از کاهش دهنده نویز خود دوربین استفاده نکنید
کاهش دهنده نویز دوربین نورهای سفیدی ایجاد می کند، که باعث می شود سرعت شاتر شما دو برابر شود تا باز هم مقداری از نویز را کم کنید و نه همه آن را. این می تواند تأثیر مخربی روی زیبایی عکستان بگذارد. برای از بین بردن نویز ها از نرم افزارهای قدرتمند کامپیوتر مانند فوتوشاپ استفاده کنید
 

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم اردیبهشت 1393ساعت 21:5  توسط M.M.M |